نوشته‌ها

کرم قوزه پنبه Heliothis armigera

کرم قوزه پنبه Heliothis armigera

کرم قوزه پنبه Heliothis armigera

کرم قوزه پنبه

کرم قوزه پنبه

پنبه از مهم ترین و اصلی ترین گیاهان تولیدکننده الیاف طبیعی است و در جهان بعد از سویا بیشترین مصرف را دارد.کرم قوزه پنبه یا غنچ قوزه پنبه  با نام لاتین Cotton bollworm – Corn eraworm – Tomato fruit worm از آفات جهانی مهم پنبه میباشد که در پنبه کاریهای شمال تا مرکز ایران خسارت قابل توجهی وارد میکند. ین گونه در مرکز و جنوب اروپا، معتدل آسیا، آفریقا، استرالیا و اقیانوسیه گسترده است و به تازگی در برزیل هم مشاهده شده است.

میزبان: کرم قوزه پنبه آفتی پلی فاژ بوده و دارای بیش از ۷۰ نوع میزبان میباشد.از میزبانهای آن میتوان به ذرت،نخود،کنجد،گوجه فرنگی، یونجه، خشخاش، کنف،شبدر، گل ابریشم،پسته،بادمجون ،سویا ،لوبیا،کدو و شاهدانه اشاره کرد.

مشخصات ظاهری کرم قوزه پنبه:

حشره بالغ:این حشره در رنگ و اندازه بسیار متغیر است.طول بدن شب پره بالغ بین ۲۰-۱۲ میلیمتر و عرض ان با بالهای باز ۴۰-۳۰ میلیمتر است.بالهای جلویی در ماده ها زرد مایل به نارنجی و در نرها خاکستری مایل به سبز است و دارای یک لکه لوبیایی و یک لکه گرد تیره هستند علاوه بر این ، بال های جلویی دارای یک نقطه سیاه رنگ بوده و در حاشیه خارجی آنها یک نوار عرضی مضرس وجود دارد.بالهای عقبی زرد کمرنگ هستند همراه با یک نوار قهوه ای باریک در لبه خارجی بال و یک نقطه سیاه در وسط بال که نمایانگر این حشره است.

کرم قوزه پنبه

کرم قوزه پنبه

تخم: بین ۶/۰-۵/۰ میلیمتر هستند که ابتدا سفید مایل به زرد و به مرور سبزرنگ میشوند.تخمها گرد و پهن و دارای سطح آجدارهستند.

کرم قوزه پنبه

کرم قوزه پنبه

لارو: رنگ لارو ها ابتدا سفید مایل به کرم با سر کپسولی قهوه ای و به مرور زمان به رنگ سبز روشن در میایند.در طرفین بدن دارای خطوط تیره و روشن هستند.و همچنین در روی طول بدن آنها خطوط تیره ای کشیده شده ای به چشم میخورد.

کرم قوزه پنبه

کرم قوزه پنبه

شفیره:  رشد شفیره  داخل یک پیله ابریشمی به طول ۲۳-۱۸ میلیمتر وبه  مدت ۱۵-۱۰ روز در عمق ۱۰-۴ سانتی متری خاک و یا در داخل قوزه پنبه یا بلال  صورت میپذیرد.دو عدد خار در انتهای شفیره وجود دارد.

کرم قوزه پنبه

کرم قوزه پنبه

چرخه زندگی:

اولین گروه پروانه ها در دهه اول فروردین دیده میشوند.ماده ها میتوانند تا چند صد تخم در بخش های مختلف گیاهان بگذارند.در شرایط مطلوب تخمها میتوانند در عرض سه روز تفریخ و به لارو تبدیل شوند و در یک ماه چرخه زندگی خود را کامل کنند.لاروها ۲۲-۱۳ روز طول میکشد تا به رشد نهایی خود برسند و در سن ششم لاروی طول لارو به بیش از ۴۰ میلی متر میرسد.رنگ لارو ها متغیر ولی اغلب سبز و زرد مایل به قهوه ای هستند و اغلب گوشتخوارند و گاهی رفتار هم خوارگی از خود نشان میدهند.به همین علت اغلب روی یک قوزه فقط یک لارو وجود دارد.لاروها بعد از رشد کامل روی خاک افتاده و تبدیل به شفیره میشوند.

نحوه و علائم خسارت:

لاروها پس از خروج از تخم ابتدا از پارانشیم برگ تغذیه نموده و رگبرگها را باقی می گذارند. سپس به غنچه، گل و قوزه حمله کرده و با سوراخ کردن قوزه ها و ورود به داخل آنها از الیاف پنبه تغذیه میکنند. در مواردی تمام لارو داخل قوزه نمی شود بلکه فضولات سبز رنگ خود را در حوالی قاعده قوزه پراکنده می سازد. سوراخ ورودی غالبا بالای  قوزه می باشد. زیان آفت در پنبه کاری ها از نسل دوم به بعد مشهود و خسارت آن در نسل سوم شدید است. در نسل چهارم نشوونمای کرم قوزه اغلب مصادف با سرمای پائیزه شده و می میرد.

کرم قوزه پنبه

کرم قوزه پنبه

هر کرم ۲۰-۶ غنچه و قوزه را می تواند مورد حمله قرار دهد.هنگامی که کرم حمله میکند ممکن است در زمان شکوفه دهی پنبه باشد در این صورت قوزه قبل از موعد مقرر باز شده و بی ثمر باقی میماند.و دیگر قادر به تولید الیاف نیستند و یا بی کیفیت هستند.

کرم قوزه پنبه

کرم قوزه پنبه

شدت صدمات آفت در پنبه کاری ها اواسط تیر تا واسط مهرماه و مصادف با ظهور حداکثر غنچه و گل و قوزه جوان مزرعه پنبه می باشد.

کرم قوزه پنبه

کرم قوزه پنبه

پیشگیری وکنترل:

زراعی: اجرای عملیات زمستانه نظیر شخم عمیق، آب تخت زمستانه و رعایت تناوب زراعی جمعیت انتقالی آفت را کاهش می دهد.

    (اجرای شخم عمق پس از جمع آوری محصول سبب می شود تا بدین وسیله لانه های زمستانی آفت در خاک تخریب شود. این عمل گاهی تا ۵۰% شفیره ها را تلف می نماید و در صورتی که به زمین آب یخ زده زمستانه داده داده شود ممکن است تا حدود ۹۰% شفیره ها از بین رود)

استفاده از ارقام مقاوم همچنین صفاتی نظیر براکته های فرخورده ، وسعت برگ ( کوچکی اندازه ) و رنگ قرمز بوته ها نیز از خصوصیاتی هستند که با تحمل بوته ها به کرم قوزه همبستگی مثبت دارند ، لذا در نظر گرفتن این خصوصیات می تواند در انتخاب رقم و جلوگیری از خسارت موثر باشد .

بیولوژیک:

تکثیر و رهاسازی زنبور تریکوگراما  در سه نوبت به مقدار حداقل ۵۰۰۰۰۰ زنبور در هر هکتار کاهش چشمگیری در تلفات تخم دارد همچنین استفاده از زنبور پارازیتوئید لارو(براکون) به تعداد ۱۰۰۰۰ عدد در هکتار، تلفات قابل ملاحظه ای به لاروهای متوسط و درشت وارد می نماید.استفاده از حشره کش های میکروبی نظیر باسیلوس توریجینسیس و ویروس N.P.V(چند وجهی هسته ای) واستفاده از تله های نوری و فرمونی جهت پیش آگاهی، موفقیت در امر کنترل را بیشتر می کند.

شیمیایی:

اگر روش های بالا جوابگوی مشکل شما نبود . شما می توانید از روش های کنترل شیمیایی استفاده کنید. نکته ای که در استفاده از سموم وجود دارد این است که شما برای استفاده از سموم باید حتما با یک متخصص گیاه پزشک مشورت کنید تا میزان دوز مصرفی و نحوه استفاده از سم برایتان توضیح داده شود. مشاوره گرفتن از افراد ناآشنا می تواند موجب از بین رفتن گیاه شما و به خطر انداختن سلامتی شما شود.

 

برای مبارزه شیمیائی علیه کرم قوزه پنبه ۲_۳نوبت سمپاشی توصیه می شود . سموم مورد استفاده: امولسیون آزودرین (بمیزان ۵/۲ لیتر در هکتار) و یا نواکرون ۲۰ %بمیزان ۲_۳لیتر در هکتار را علیه این آفت توصیه می کنیم ضمنا گوزاتیون بمقدار ۶۰۰_۹۰۰گرم از ماده خالص نیز در هکتار علیه این آفت موثر است.

همچنین اثربخشی سموم زیر گزارش شده است۱ .تیو دیکارب )لاروین) : ۱ – ۷۵٫۰ کیلوگرم در هکتار یک نوبت

۲٫کارباریل (سوین): ۳ کیلوگرم در هکتار

۳٫اندوسولفان (تیودان) ۳ لیتر در هکتار

۴٫ایندوکسا کارب (آوانت) ۲۵۰ سی سی – ۲۰۰ در هکتار

۵٫فن پروپاترین :۱ لیتر در هکتار

 

منبع : طراحان منظر

شته مومی سیب

شته مومی سیب Eriosoma lanigerum

شته مومی سیب Eriosoma lanigerum

شته مومی سیب Eriosoma lanigerum

شته مومی سیب

شته مومی سیب (Wooly aphid) یا شته خونی سیب از خانواده Eroisomatidae است که ریشه این خانواده در لاتین به معنی پشمالومیباشد.شته مومی سیب از آفات عمومی و در حال رشد درختان سیب است که در همه کشورها وجود دارد.این شته باعث کاهش رشد درختان و آلودگی ظاهری میوه ها میشود.حشرات هم به شاخه ها و هم به طوقه درختان حمله میکنند.کولنی شته ها در بهار بر روی شاخه هابه خصوص در اطراف زخمهای حاصله از هرس فعالیت خود را آغاز کرده و با ایجاد گال روی بافت گیاه ،بر روی آنها تغذیه میکند. شته مومی به عنوان ناقل بیماریهای ویروسی از آفات عمومی و اقتصادی سیب به شمار میرود.

مشخصات ظاهری شته مومی سیب:

بدن قرمز رنگ دارد که با پوشش پشمی سفید رنگی پوشیده شده است.اکثر شته دارای کورنیکول که به صورت دو برامدگی در عقب شکم نمایان است،اما در این گونه کورنیکول وجود ندارد.شاخک پنج بندی و گاهی اوقات تا ۶ بند هم میرسد.رگبالها دارای رگبندی چند شاخه ای و نرها فاقد بال هستند.

شته مومی سیب

چرخه زندگی:

مراحل رشدی شته ابتدا بر روی گل ،میوه و بعد از در روی قسمتهای علفی در حال رشد درخت سیب میباشد. کولنی شته در طول زمستان با زندگی در ریشه های گیاه و یا در داخل شکاف پوست به زندگی خود ادامه میدهد.این شته ها فقط قادرند تولید ماده های نابارور و تخم کنند.تخمها معمولا دوام چندانی ندارند و تفریخ نمیشوند.هر ماده میتواند بیش از ۱۰۰ پوره تولید کند که در     سال ۱۲-۱۰ نسل دارند(امریکا و اروپا).پوره های سن اول بسیار متحرک هستند و از جمعیت های شلوغ خود مجددا تولید کولنی میکنند.

شته مومی سیب

گیاهان میزبان:

میزبان اصلی آن درخت نارون آمریکایی Ulmas lanigerum میباشد.در مناطقی که میزبان اول وجود داشته باشد چرخه خود را در روی هر دو میبزبان سیب و نارون کامل میکند.اما در ایران به دلیل نبود نارون آمریکایی تقریبا در تمام مدت سال روی میزبان دوم (درختان دانه دار) که اغلب شامل سیب و گلابی و زالزالک است سپری میکند.

خسارت:

شته مومی هم در قسمتهای هوایی و هم زمینی سیب فعالیت دارد.این شته از برگ تغذیه نمیکند.کولنی شته به صورت توده سفید رنگ روی تنه و پوست وشاخه های سیب میتوانند باعث تغییر شکل ،جوش یا تاول و غده های سرطانی مانند شوند.ترکیبات بزاق شته برای درختان سمی است و تا حد زیادی مسئول خسارات ناشی از شته به شمار میروند.گالهی قسمتهای هوایی گاهی تا به اندازه یک گردو هم میرسد.وجود کولنی روی ریشه هم باعث تولید گال روی ریشه و به وجود آمدن آلودگی های ثانویه میشود.شته مومی با اختلال در آوندهای چوب و ریشه و عدم انتقال آب باعث کاهش رشد درختان سیب میشود.رسوب عسلک کولنی شته ها روی میوه و شاخه های مجاور از علایم خسارات است.و در ضمن آسیب به درختان جوان بسیار شدید تر است.

شته مومی سیب

پیشگیری و مدیریت

کنترل زراعی:

شته مومی سیب چون مکان‌های سایه‌دار را ترجیح می‌دهد لذا در باغات سیب از کاشت پر پشت درختان بایستی اجتناب کرده و به هرس آنها دقت لازم مبذول داشت همواره جریان هوا و نفوذ اشعه‌های خورشیدی را به داخل درختان امکان‌پذیر ساخت. چون شته‌ها اکثراً در داخل زخم‌های درختان و یا در محل‌های بریده و هرس شده آنها مستقر می‌شوند لذا این قسمت‌ها نباید به حال خود رها شوند. همچنین شاخه‌های گال‌دار و یا سرشاخه‌های مورد هجوم بایستی به طور مرتب قطع شده و نابود گردند. کاشت واریته های مقاوم از جمله Northern spy و Winter majetin که تقریبا مورد هجوم شته مومی واقع نمیشوند،راه حل بسیار مناسب است.

کنترل بیولوژیک:

جمعیت شته مومی توسط شته Aphelinus moli متناوبا کنترل میشودکه از پارازیت های اختصاصی شته مومی سیب است..این شته ها معمولا سیاه و دارای سوراخ پارازیته هستند.از شکارگر ها نیز میتوان به کفشدوزک و لارو مگس های سیرفیده و مورچه های سبز اشاره کرد.این شکار گر ها میتوانند موجب نابودی کامل کولنی شوند ،اما توده پشمی باقی میماند. سن‌های شکاری از خانواده Anthoeoridae ,Nabidae نیز از شکارگرهای شته مومی سیب به شمار میروند.

شته مومی سیب

کنترل شیمیایی:

نکته ای که در استفاده از سموم وجود دارد این است که شما برای استفاده از سموم باید حتما با یک متخصص گیاه پزشک مشورت کنید تا میزان دوز مصرفی و نحوه استفاده از سم برایتان توضیح داده شود. استفاده از سم بیش از حد مجاز علاوه بر گیاهسوزی و رعایت نکردن دوره کارنس سموم میتواند  باعث ایجاد سرطان و آلرژی های تنفسی و پوستی و مسمومیت با مصرف میوه ها شوند.

سموم تیودان ,۵۰WPدیازینون۵۰WP ، یریمیکارب(پریمور) Df50 ، اکسی دیمتون متیل EC25 میتوانند برای کنترل شته مومی موثر واقع شوند.در مناطق گرمتر که ته ها بیتر در قسمتهای هوایی گیاه مستقر هستند میتوان از روغنهای زمستانی یا اسپری حشره کش فسفات استفاده کرد.این اسپری در تابستان باید حتما استفاده شود.

منبع : طراحان منظر

موریانه

موریانه Termites

موریانه Termites

موریانه Termites

موریانه

موریانه یا در اصطلاح مورچه سفید حشرات ابتدایی و اجتماعی اند که نسبت به سوسری ها خویشاوندی نزدیکتری دارند تا مورچه ها.در تمامی قاره به جز قطب جنوب یافت می شود. با توجه به لایه کوتیکولی نرم موریانه در نقاط سرد و مرطوب ساکن نیستند.جمعیت انها در یک متر مکعب از ۴۰۰۰-۲۰۰۰ موریانه متغیر است.

شکل شناسی:

به طور کلی موریانه به چند فرم طبقه بندی میشوند.

A – پادشاه

B – ملکه

C – ملکه ثانویه

D – ملکه سوم

E – سربازان

F – کارگر

پادشاه و ملکه که قدرت تولید مثلی دارند. بزرگترین موریانه های موجود ملکه ها از گونه Macrotermes bellicosus هستند که تا حدود ۱۰ سانتی متر طول دارند و گاهی تا ۵۰ سال عمر میکنند.

موریانه

کارگر و سربازها معمولا کوچک هستند با رنگی روشن و طول بدن بین ۱۵-۴ میلیمتر میباشد.شاخکهاسکنواخت و خمیده، کارگر ها مسئول نگهداری مواد غذایی و نوزادان تغذیه آنها و رسیدگی به ملکه و نگهداری از لانه هستند. ظیفه کارگران تهیه غذا برای مجتمع است، یعنی چوب را می‌خورند و سپس گوارده آن را در اختیار دیگر موریانه‌ها قرار می‌دهند اغلب موریانه های سرباز و کارگر به طور کامل نابینا و بی بال هستند و دستگاه تناسلی هم ندارند اما گاهی اوقات نرها دارای چشم مرکب و دارای ۴ بال هستند که برای جفتگیری از آنها استفاده میکنند.و بعد از جفت گیری بال خود را از دست میدهند.در بعضی گونه ها طبقه کارگر ممکن است وجود نداشته باشد و مسئولیت آنها به عهده چند پوره میباشد.

موریانه

کارگر

سرباز ها تخصص رفتاری  دارند.بسیاری از سربازان دارای سر بزرگ با آرواره های قدرتمند و به اصطلاح به قدری بزرگ شده که خود را نمیتوانند تغذیه کنند و به وسیله کارگرها تغذیه میشوند و مایع چسبناک و بوداری در برابر دشمنان از خود ترشح میکنند.

موریانه

ملکه،کارگر و سرباز

مانند سایر حشرات موریانه ها دارای لب بالایی زبان شکل و یک پیشانی دارند. شاخک موریانه قادر به شناسایی مزه ،بو(فرومون)،ارتعاشات و حرارت بوده و همچنین پالپ هایی دارد که حس غذایی و عمل دست زدن به مواد و لمس آنها را انجام میدهد. شکم به ده قسمت تقسیم شده ودر بند انتهایی شکم دارای سرسی میباشد.ماده ها دارای تخمریز میباشند.بر خلاف مورچه ها بالهای عقبی و جلویی طول مساوی دارند.

موریانه

کارگر

چرخه زندگی:

چرخه زندگی یک موریانه با یک تخم آغاز میشود.اما این دگردیسی با زنبور عسل و مورچه متفاوت است.تخم از طریق ۴ مرحله پوست اندازی میکند.پوره موریانه به نظر می رسد ابعاد کوچکتر حشره بالغ باشد اما قدرت شناسایی محیط اطراف را ندارد.اولین پوره ها به کارگر تبدیل میشوند و بعد از ان سرباز به وجود میاید.رشد پوره ها ممکن است ماهها طول بکشد.که مدت زمان تفریخ آنها به درجه حرارت و مواد غذایی بستگی دارد.

ملکه پس از باران تابستان شروع به پرواز زیبا میکند و بعد از آن جفتگیری را آغاز میکند.ملکه فقط ۲۰-۱۰ تخم در جایگاههای مخصوص کولنی قرار میدهد.ملکه اولیه دارای شکم بزرگ برای ذخیره کردن تخم نیز میباشد.و ممکن است تا  روزی ۴۰۰۰۰ تخم نیز تولید کند.

موریانه ها از نظر نوع زندگی به سه گروه عمده تقسیم می شوند.

موریانه هایی که در زیر خاک زندگی می کنند.

موریانه هایی که در درون چوب های خشک زندگی می کنند .

موریانه هایی که در چوب های مرطوب زندگی می کنند.

موریانه

گرچه در یک تپه موریانه‌ای بزرگ ممکن است بیش از ۵۰۰۰۰ موریانه زندگی کنند ولی داخل آن همیشه تمیز است. این تمیزی به این دلیل است که موریانه‌ها مدفوعات خود را به منزله سیمان در ساختن دیواره‌های تپه و اتاقک‌ها بکار می‌برند و لاشه‌ها را نیز می‌خورند و مصرف می‌کنند. برخی دیگر از موریانه‌ها درخت آشیان هستند، یعنی آشیانه‌هایی به اندازه‌های گوناگون معمولاً به بزرگی یک توپ بسکتبال، بر فراز درختان می‌سازند. موریانه‌ها در داخل چنین آشیانه‌هایی خود را از خطر حمله پرندگان، سوسمارها،عنکبوتها مصون میدارند.

تغذیه:موریانه

 موریانه هاخطرناکترین موجودات برای سازه های چوبی هستند. زیرا، بدون ظاهر شدن و جلب توجه انسان، ممکن است سقفی را به کلی ویران کنند و خسارت های زیادی را به بار آورند.  طیف گسترده ای از مواد گیاهی، که ممکن است شامل چوب، پوست، برگ، علف، قارچ ها، هوموس یا مدفوع از علفخواران را تغذیه می کنند.سیستم گوارشی موریانه ها حاوی تک یاخته یا باکتری همزیستی است که عمل هضم سلولز چوب را به عهده دارد.آنها جز این باکتری قادر به زنده ماندن نیستند چون بدون آنها نمیتوانند سلولز را هضم کنند.موریانه ها با تغذیه از چوب و حفر دالان و ایجاد تونلهای گلی باهث ایجاد خسارت میشوند.

مبارزه:

برای شناسایی موریانه های موجود در منزلتان در اطراف وسایل چوبی ،دکورهای قدیمی،تخته های پوسیده و..به رنگ آنها دقت کنید.موریانه ها در دونوع کارگرها به رنگ کرمی و تجمع کننده به رنگ سیاه یا قهوه ای بالدار یا بدون بال هستند. صدای چوب توخالی که در اثر ضربه زدن به آن این صدا قابل تشخیص می باشد ,چوب های نازکی که به راحتی به وسیله چاقو و آچار خط می افتد نیز نشان از وجود موریانه است.

مبارزه مکانیکی:

حتی الامکان بایستی در منزل وسایلی که مواد آن ها را چوب تشکیل می دهد به صورت مستمر بازدید کنیم و در منازلی که حمله صورت می گیرد در ابتدا بایستی منابع چوبی مانند کمدها، مبلمان، بوفه از سطح دیوار به میزان ۱۰ سانتیمتر فاصله ایجاد کنیم. ساده ترین راههای مبارزه خانگی به این صورت است که تکه های مقوایی را به صورت چند لایه روی هم قرار دهید آنها را مرطوب کنید و در محلی که تردد موریانه ممکن است بیشتر باشد قرار دهید.موریانه ها علاقه شدیدی به مقوا دارند.بعد از حمله آنها به مقوا آنها بیرون برده و بسوزانید.این کار را به دفعات انجام دهید.البته بدانید که این راه مشکل موریانه ها را حل نمیکند.این راهکار در کنار سایر روشها میتواند موثر باشد.

نکته دیگر اینست که موریانه ها در شب و تاریکی رشد و نمو میکنند.بنابراین الوار و وسایل آلوده ای که قابل حمل هستند را چنانچه چند روزدر معرض آفتاب قرار دهید،موریانه های آنها از بین خواهند رفت.

در ضمن خششک نگه داشتن محیط و از بین بردن نشتی های ساختمان ،از بین بردن استخر ها و حوضها در منازل آلوده بسیار ضروری میباشد.

از دیگر راهها استفاده از مواد دفع کننده است.میتوانید مقدار یک درصد سم پرمترین که یک حشره کش بی خطر برای انسان است را با روغن جلا برای چوبها یا رنگ یا چسب چوب کاغذ دیواری و یا حتی با ملاتی که در کف اتاق استفاده میکنید مخلوط کنید.

موریانه

مبارزه شیمیایی:

اسید بوریک یکی از معمول ترین و مؤثرترین راه های مقابله با موریانه ها است. اسید بوریک همزمان با گرفتن آب بدن موریانه ها؛ سیستم عصبی آنها را از کار می اندازد، بهترین روش برای از بین بردن موریانه ها با استفاده از اسید بوریک این است که از جایگاه های طعمه ای استفاده کنید

تمامی وسایل چوبی و در کل حاوی سلولز را با اسید بوریک آغشته یا اسپری نمایید.در اینصورت جنازه های موریانه ها را در اطراف دام مشاهده خواهید نمود.

در روشهای زیر حتما باید از متخصصین گیاهپزشکی و یا افرادی که در کنترل آفات خانگی تخصص دارند کمک گرفته شود.

با ایجاد  سدی از مواد شیمیایی بین کلنی موریانه ها در داخل خاک و ساختمان جهت جلوگیری از نفوذ آنها به ساختمان با استفاده از روشهای زیر امکان پذیر است.
این روش در ساختمان هایی کاربرد دارد که از بناهای اطراف فاصله داشته باشد. روش کار به این صورت می باشد:
– ابتدا گودالی باعرض ۳۰ تا ۵۰ سانتی متر و عمق آن تا کف فوندانسیون و در ساختمانهای دارای زیر زمین تا ۳۰ سانتیمتر پایین تر از کف زیر زمین احداث می شود.
– در طول گودال سوراخهایی با فاصله ۳۰ سانتیمتر حفر کرده و سم مخصوص توصیه شده برای موریانه (امولسیون۱% کلردان chlordane امولسیون ۵/.% دیلدرین، دیازینون ۳-۲ در هزار) به داخل این سوراخها تزریق می شود.
– خاک برداشته شده از گودال را با محلول سمی و با غلظت مناسب توصیه شده آغشته نموده.
– داخل گودال را با سم و غلظت مناسب سمپاشی کرده.
– در نهایت خاک آغشته به سم را داخل گودال ریخته و به این ترتیب در اطراف ساختمان سدی سمی به وجود می آید که مانع از نفوذ موریانه ها خواهد شد.

آغشته سازی خاک با استفاده از روش تزریق سم
این روش در مواردی کاربرد دارد که فاصله ای بین ساختمان و دیوار همسایه وجود نداشته باشد. روش کار به این صورت می باشد:
– ابتدا با مته هایی به قطر ۱۲، ۱۴، ۱۶ و یا ۱۸ میلی متری سوراخهایی را به فاصله ۳۰ سانتی متر و با عمق ۴۰ تا ۶۰ سانتی متر در طول دیوار و اطراف ساختمان ایجاد می کنند.
– سپس سم مخصوص با غلظت مناسب به داخل سوراخها به مقدار لازم ( ۲ تا۳ و حد اکثر ۵ لیتر ) تزریق میشود.
– بلا فاصله پس از تزریق سم مدخل سوراخ با ملات سیمان مسدود میگردد.

منبع: طراحان منظر

Save

Save

موش ورامین

موش ورامین Nesokia indica

موش ورامین  Nesokia indica

موش ورامین  Nesokia indica

موش ورامین

موش ورامین معروف به موش دم کوتاه short –tailed  ، پستاندارجونده از تیره موش سانان( Muridae) است که از آفات اصلی سیستم های زراعی هستندکه متناوبا طغیان میکنند ودر اکثر زیستگاههای ایران از بابلسر،خراسان کرج و اطراف تهران تا بوشهر و بلوچستان گسترش دارد و با هر شرایط آب و هوایی خود را سازگار میکند.

برای مبارزه با این آفت همگانی باید حتما گونه موجود مورد شناسایی قرار بگیرد.به دلیل اینکه ۱۰ گونه موش وجود دارد که از جمله آنها میتوان به موش مغان Microtus socialis، موش کور Ellibius fuscocapillus، موش خانگی Mus musculus و موش سیاه و قهوه ای و….نام برد.که گونه ها یا از راه مشاهده مستقیم یا کلید و یا از طرز لانه سازی آنها و محل زندگیشان قابل تشخیص هستند.خسارتی که این جوندگان به زمینهای زراعی من جمله غلات وارد میکنند بسیار زیاد و قابل ملاحظه میباشد.

مشخصالت ظاهری :

موش ورامین با جثه ای متوسط به طول ۲۱۸-۱۶۵ میلی متر است و وزن آن به حدود ۳۸۸-۱۸۲ گرم میرسد. رنگ بدن موش ورامین قهوه ای روشن یا تیره و مایل به خرمائی و گاهی خاکستری است. زیر گلوی موش سفید رنگ است.دندان های پیشین فک بالا قوی ، پهن و نارنجی رنگ و واضح هستند.موهای متراکم و بلند و نرمی در فصل زمستان دارد.ولی در تابستان موهای کوتاه و پراکنده و زبر دارد.

موش ورامین

زیست شناسی:

موش ورامین بیشتر وقت خود را در لانه میگذراندو به ندرت از لانه خارج میشود.عمق تونل ممکن است تا ۶۰ سانتی متر و طول آن گاهی تا ۹ متر میرسد.موش در طول روز لانه خود را میبندد و غروب و شبها فعالیت میکند.

مشخصه مهم موش ورامین  برای تشخیص در باغ ، وجود انبوه خاک به صورت تپه ی کوچک هرمی شکل در جلوی سوراخ است که در این موش منحصر به فرد است و به این ترتیب می توان این گونه را از سایر گونه ها تشخیص داد  .تعدا سوراخهای لانه از ۴ عدد بیشتر نمیباشد.جفت گیری موش ورامین از اوایل بهار شروع شده و تا اخر تابستان ادامه دارد.این جونده ۱۷ روز طول دوره آبستنی دارد و در نهایت ۵-۳ نوزاد به دنیا میاورد که سه نسل در سال دارد.

موش ورامین

پراکنش:

موش ورامین از آسیا تا شمال آفریقا ،شمال ازبکستان و جنوب بنگلادش چین و مصر و در ایران هم از بابلسر،خراسان کرج و اطراف تهران تا بوشهر و بلوچستان گسترش دارد و بیشتر در اطراف رودخانه ها ،زمین آبی،و تقریبا با هر شرایط آب و هوایی خود را سازگار میکندو البته بیشتر آب و هوای مرطوب را میپسندد.

خسارت:

خسارت موش ورامین به صورت  تغذیه از ریشه و طوقه ی درختان که موجب ضعف و حتی خشکیدگی آن ها می شود .از چمن ،دانه غلات ،ریشه ،پوست و برگ گیاهان وسبزیجات به خوبی تغذیه میکند.به غلات و یونجه خسارت میزند .این جونده با حفر دالان در کانالهای آبیاری موجب نشت و جاری شدن سیل میشود ،و به این طریق بیشترین خسارت را وارد میکند.

موش ورامین

مبارزه:

به طور کلی در مبارزه با جوندگان مضر کشاورزی باید موارد زیر را مد نظر گرفت:

۱)شناسایی گونه موجود :از راه کلید یا مشاهده مستقیم و یا از طرز لانه سازی و بقایای به جا مانده.

۲)تعیین تراکم در کانون های آلوده: در دو نوبت یکی قبل از مبارزه برای پیدا کردن لانه و وورودی اصلی موش و نوبت بعدی آخر سمپاشی برای بررسی چگونگی تاثیر سموم و ارزیابی نتایج حاصل از مبارزه

۳)تعیین زمان و انتخاب روش مناسب مبارزه: پس از تعیین تراکم و تعییین آستانه زیان اقتصادی  در صورت نیاز،مبارزه انجام میگیرد.بهترین زمان مبارزه وابسته به نوع جونده و شرایط آب و هوایی میباشد.موشها تقریبا در یک مرحله از زندگی خود تراکم های قابل ملاحظه ای دارند.و آن هم اوایل بهار ،هنگامی که درجه حرارت رفته رفته بالا میرود و مواد غذایی به اندازه کافی وجود دارد.

بر این اساس میتوان توسط تله ها تراکم جمعیت،وضعیت موشهای جوان و ماده های بارور و شیرده را مشخص نمود.در طول تابستان این وضعیت ادامه دارد تا زمانی که رفته رفته هوا سرد شود ومواد غذایی در دسترس کم شود.

لذا باید در این مرحله به جمعیت ضربه وارد کرد که این زمان درست همزمان با ماههای آخر بهار و اوایل تابستان است که این امر باعث میشود در طول تابستان و پاییز جمعیت آنها به طور قابل ملاحظه ای کاسته شود و از طرفی در طول پاییز و زمستان میزان زادآوری آنها با توجه به کاهش درجه حرارت کم میشودو تعداد نوزادان در هر زایمان نیز به طور قابل توجهی کاهش میابد.

بنابراین در طول پاییز و زمستان به ندرت نیاز به مبارزه میباشد و این روش را در اغلب استانهای کشور به غیر از چند استان گرمسیری که تراکم جونده به طور مستمر وجود دارد میتوان اعمال کرد.ولی با این وجود در این استان ها هم اگردر زمان اوج جمعیت مبارزه انجام شود،نیاز به انجام چند مبارزه در طول سال نمیباشد.

نکته خیلی مهم که قابل توجه میباشد اینست که در جمعیت های پایین ،مبارزه از لحاظ اقتصادی مقرون به صرفه نیست.و همچنین در جمعیت های بسیار بالا چون موشها نیازهای غذایی خود را محدود میبینند و تراکم ها بالا باعث ایجاد رقابت و فشار های عصبی در کلنی میشود و در نتیجه تعداد زایمانها و تعداد نوزادان کاهش میابد.

در حقیقت زمانی نیاز به مبارزه داریم که جمعیت در حال افزایش باشد یعنی جمعیت با درصد بالا از جوانها در محلی مستقر شده اند آماده ایجاد کلنی جدید هستند.

لازم به ذکر است توجه به سایر روشهای مبارزه یعنی زراعی،مکانیکی و بیولوژیکی در کنار روشهای شیمیایی برای مبارزه با جوندگان بسیار حائز اهمیت است.

کنترل زراعی:

از روی فضله های موش میتوان دالانهای خروجی و وورودی موش را پیدا کرد.اینها دالانهای اصلی هستند.و ممکن است در بقیه دالانها رفت و امدی نداشته باشند.دالانهای فرعی باید کوبیده شوند و فقط مبارزه با دالان اصلی صورت پذیرد.با ریختن آب در لانه موشها میتوان موجب از بین رفتن موشهای نوزاد شد.سایر موشهای خارج شده از لانه را به روش مکانیکی میتوان از بین برد.

یخ آب زمستانه نیز بسیار موثر است.اگر قبل از آن شخم زنی انجام گیرد که تاثیر بیشتری نیز دارد.

کنترل مکانیکی:

تله گذاری با استفاده از تله های کشنده و دود دادن در لانه (مخصوصا با استفاده از دود موتور سیکلت یا خوردو) از جمله این روش کنترل است.

کنترل شیمیایی:

شرایط و لزوم استفاده از این روش در ابتدای روشهای مبارزه با موش ورامین ذکر شد.با در نظر گرفتن تعداد ۵-۳ دالان فعال ،اولین راه مبارزه شیمیایی:

طعمه مسموم:

سم زینک فسفاید (فسفر دوزنگ)بهترین سم برای تهیه طعمه مسموم است.میزان ۲ گرم روغن حیوانی را با ۱۰۰ گرم کندم روی تابه بو داده و بعد که خنک شد ۵ گرم فسفرئوزنگ را به آن اضافه میکنیم او بدون دخالت دست با چوب به هم میزنیم.برای مبارزه در هکتار این اعداد در ۳۰ ضرب میشوند.برای تاثیر بهتر ،طعمه مسموم را به صورت بقچه های کوچک تهیه کرده و کنار دالان موش قرار میدهیم.موشها با انها بازی میکنند و بقچه را باز و از ان تغذیه میکنند.

البته این سم برای وارد کردن ضربه ی آنی به جمعیت بسیار مناسب است اما ادامه دادن آن در تراکم های متفاوت کارساز نمی باشد زیرا موش ها پس از دیدن اثرات کشندگی این نوع سم ( که همراه با سر و صدای زیاد موش و خونریزی خارجی است ) روی سایر هم نوعان خود ، از وجود طعمه آگاه شده و دیگر از این طعمه ها مصرف نمی کنند.  پس از هر طعمه گذاری ، در مبارزه ی بعدی حتما بایستی نوع طعمه عوض شود زیرا در غیر این صورت موش ها با شناسایی طعمه ، دیگر از آن مصرف نمیکنند .

در این حالت بایستی در ادامه ی کار برای جلوگیری از طعمه گریزی ، از طعمه های آماده ی ضد انعقادی ( مانند کلرات ، اکتوسین سی ، لانی رات ) استفاده کرد  .طعمه پاشی در زمستان هر ۱۵- ۲۵ روز و در تابستان هر ۱۰ روز یک مرتبه تکرار خواهد شد .

موش ورامین

نکته مهم:

تمامی زمینهای کشاورزی اطراف باید با همکاری و هماهنگی به طور دسته جمعی اقدام به طعمه گذاری نمایند تا روش موثر واقع شود.

از انجایی که موش جونده ای بسیار باهوش است اگر طعمه کوچکترین دخالتی با دست داشته باشد،از آن تغذیه نمیکنند چون بوی دست انسان را تشخیص میدهند.و در انتها یطعمه گذاری تمامی بقایای طعمه های مسموم مصرف نشده باید جمع آوری گردد.

سموم تدخینی:

آلومینیوم فسفاید یا فستوکسین و سدیم سیاناید (سیماگ)یکی از مهمترین سموم تدخینی رایج در کشور علیه جوندگان است.به طور کلی در هنگام کار با سموم موش کش به دلیل سمیت بسیار بالای آن برای انسان باید تمام موارد ایمنی رعایت گردد.

سموم پودری:

در این روش از سموم مختلف مانند فسفر دوزنگ و سموم کومارینی می توان استفاده کرد . همچنین می توان سم را با مواد بی اثر مانند خاک اره ، خاکستر و غیره مخلوط کرد و داخل لانه ها پمپ کرد و یا در مسیر رفت و آمد موشها گرد پاشی نمود.

منبع : طراحان منظر

Save

Save

Save

Save

سیرسیرک خانگی

سیرسیرک خانگی Gryllus domesticus

سیرسیرک خانگی Gryllus domesticus

سیرسیرک خانگی Gryllus domesticus

سیرسیرک خانگی

سیرسیرک خانگی

حشره ایست با انتشار جهانی  از تیره راست بالان Orthoptra  و خانواده جیرجیرک ها Gryllidae .این حشرات بیشتر در اصطبل ها و خانه های روستایی که دارای باغچه های سبزیکاری و گلکاری هستند ،انبار ها و مکانهای مرطوب دیده میشود.و از نظر بهداشتی زیان آور میباشند.حشرات نر ،با ایجاد اصطحکاک بین بالهای جلویی در شب تولید صدا میکنند.این حشرات همه چیز خوارند و قطعات دهانی جونده دارند.

مشخصات ظاهری سیرسیرک:

حشرات حدود ۲۱-۱۶ میلیمتر و گاهی تا ۱٫۵سانتی متر طول دارند و اغلب در دو نوع صحرایی   وخانگی به رنگ زرد کمرنگ مایل به قهوه ای یا خاکی  و سیاهرنگ هستند.بالهای حشره سطح شکم را پوشش داده و سه باند عرضی در بالای سر و بین چشمها وجود دارد.تمام حشرات بالغ دارای بالهای عقبی بلند و پهن هستند ولی گاهی اوقات ممکن است آنها را بعدا از دست بدهند. شاخک ها موئی و بلند و سینه اول تقریباً چهار ضلعی می باشد.دارای قطعات دهانی جونده هستند. از حشراتی هستند که ترجیح می‏دهند به جای پریدن، به کمک پاهای دراز عقبی خود بجهند. سیرسیرک ها گوش های حساسی دارند که به جای این که به سرشان قرار داشته باشد بر روی ساق پایشان قرار گرفته است.

سیرسیرک خانگی

سیرسیرک خانگی

مشخصه تولید صدا:

آنها باساییدن قسمتهایی از بدن بهم ،احتمالا پاها  چنین صداهایی را از خود در می آورند ،در واقع اگر ما هم مثل سیرسیرکها ، با همان سرعت و شدت، فقط پنج دقیقه پاهایمان را به هم بساییم، بدون تردید ملتهب یا زخم خواهند شد و فریادمان به هوا خواهد رفت. پس چگونه است که سیرسیرک اذیت نمی شود؟

سیرسیرکها با ساییدن پاهایشان به هم جیرجیر نمی کنند. یکی از حشره شناس ها کلیفرد دنیس ( Clifford dennis )، موضوع را این گونه شرح می دهد:

جیرجیرک ها یا سیرسیرک ها  با ساییدن پاهای خود به هم جیرجیر نمی کنند. در واقع لبه ی هر یک از بال های جلویی آنها به سوهان شباهت دارد. آن ها با بلند کردن بال های جلویی خود طوری آن ها را حرکت می دهند که لبه ی تیز و سوهان مانند یکی به لبه ی تیز و سوهان مانند دیگری ساییده شود. از همین سایش ها و ضربه هاست که صدای جیرجیر بلند می شود. پس می توانیم بگوییم که جیرجیرک ها نوازنده های قهاری با یک ساز خدادادی و مختص خودشان هستند.

در جیرجیرک های نر و بزرگ این لبه های تیز و سوهان مانند با چشم غیر مسلح هم قابل رویت است. نرها برای جلب ماده در شب به تولید صدا میپردازند.

سیرسیرک خانگی

سیرسیرک خانگی

.

چرخه زندگی:

این حشره در طول ۳-۲ ماه در دمای ۹۰-۸۰ درجه فارنهایت چرخه زندگی خود را کامل میکند. حشره ماده ۴۰ تا ۱۷۰ عدد تخم می گذارد . دوره  تفریخ تخم ۸ تا ۱۲ هفته و دوره پورگی ۳۰ تا ۳۲ هفته طول می کشد و در طول این مدت ۹ تا ۱۱ مرتبه جلد عوض می کنند. سیرسیرک هیچ گونه مرحله زمستان گذرانی ندارد اما برای زنده ماندن در آب هوای سرد ایالات شمالی و کانادا به داخل ساختمانها یا اولین جای تاریک و گرم پناه میبرند. سیرسیرک خانگی گرما را دوست دارد و اغلب در نزدیکی بخاری های دیواری در میان شکاف سنگ ها و کف اتاق ها و خلاصه جاهای گرم به سر می برد تخمهای آنها در هر بستر مرطوبی مثلا شن یا ماسه یا خزه تفریخ میشوند.حشرات تازه متولد کاملا شبیه بالغین هستند با این تفاوت که از نظر سایز کوچکترند و بال نیز ندارند.در سال چندین نسل دارند.

سیرسیرک خانگی

سیرسیرک خانگی

میزبانهای سیرسیرک:

این حشره اغلب در سبزیکاریها و گلکاریهای منازل دیده میشوند ولی از پشم ، پنبه ، لباس، کاغذ ، میوه و گوشت تغذیه می کند وحتی از حشرات مرده نیز تغذیه میکنند.لارو آنها نیز در مزارع ایجاد خسارت میکند.

 

مبارزه با سیرسیرک خانگی:

در مبارزه با سیرسیرک ها به دلیل صدای آزار دهنده آنها در شب و خسارت به گیاهان زراعی باید با نظر کارشناسان متخصص گیاهپزشک و دامپزشک به دلیل خانگی بودن آفت مبارزه اصولی انجام گیرد.بهترین راه مبارزه بیولوژیکی و ترجیحا غیر شیمیایی میباشد.مبارزه با آنها مشابه با ملخ های بومی است.از جمله راههای مبارزه ایجاد کانالهای با عمق ۱-۱٫۵ متر و عرض حداقل ۱ متر در مسیر تردد و حرکت آنهاو رهاسازی و پرورش انواع طیور در باغات و مزارع خصوصاً در حاشیه های کانونها و مراتع به منظور تغذیه از آفات میباشد.

در مبارزه با سیرسیرک و انواع ملخها سمپاشی را باید به عنوان آخرین راهکار در نظر گرفت.البته اخیرا سموم مجاز پایرتیروئید متناسب برای کنترل این آفت را به شدت ممنوع و غیر مجاز کردند.در صورت استفاده سم توصیه شده فقط و فقط باید برای کنترل سیرسیرک استفاده شود و نه آفات دیگر.به دلیل تماسی یا گوارشی یا تنفسی بودن سم ،از تماس آن با بدن خود جلوگیری کنید.و تا خشک شدن محل سپاشی کودکان و یا حیوانات اهلی را از آنجا دور نگه دارید.و بسیاری از موارد ایمنی باعت رعایت گردد.

استفاده از طعمه مسموم به طور مثال خمیر زارلو یا طعمه تهیه شده از فسفر دو زنگ یا به طور کلی طعمه های مسموم با سموم گوارشی در هنگام غروب و یا همزمان با خروج حشرات از داخل خاک میتواند روشی بسیار موثر باشد.سم را به مقدار ۵ گرم در مترمربع درکنار مرزهای آلوده . برای تهیه طعمه مسموم حشره کش سوین ۸۵% و یا سموم کش دیگری مانند لیندین را به مقدار ۲ تا ۳ کیلوگرم با ۱۰۰ کیلوگرم سبوس برنج و مقدار ۵۰ لیتر آب برای استفاده در یک هکتار زراعت حل می‌نماییم.

انتخاب ماده برای طعمه باید به درستی صورت گیرد و بیشترین غذایی که سیرسیرک به آن تمایل دارد ،گذاشته شود.

سیرسیرک خانگی

سیرسیرک خانگی

توجه: برخی از مطالب فوق از قبیل قسمت عمده مورفولوژی سیرسیرک از تجربیات علمی و عملی و اندوخته های جناب آقای مهندس عبدی سنه کوهی الهام گرفته شده که از کودکی با سیرسیرک آشنایی کامل داشته و از نظر علمی این آفت رو مورد شناسایی قرار د اده اند.مشابه مطالب کامل ایشان در هیچ سایت معتبر خارجی هم دیده نشده است.

منبع : طراحان منظر

زنجره مو

زنجره مو Cicadatra ochreata

زنجره مو  Cicadatra ochreata

زنجره مو  Cicadatra ochreata

زنجره مو

زنجره مو

زنجره مو با نام علمی Psalmocharias alhageos از آفات مهم درختان میباشد که گاهی تا ۵۰ % خسارت وارد میکند.این آفت تقریبا در تمام مناطق زیر کشت مو فعالیت دارد.خسارت اصلی این حشره توسط پوره ها که از ریشه مو تغذیه میکند ،وارد میشود.

حشرات بالغ با تخمریزی روی شاخه ها و قطع آوند موجب خسارت میشوند.علایم خسارت به شکل کاهش ارتفاع گیاه، اندازه و زردی برگها، کاهش شدید اندازه خوشه ها و حبه ها ظاهر میشود.

مشخصات ظاهری زنجره مو:

حشرات بالغ: این حشره بدنی قطور و به اصطلاح چاق دارد.رنگ عمومی بدنشان سبز روشن میباشد.طول بدن حشره نر ۲۴-۲۰ میلیمتر و ماده ها کمی بزرگتر هستند. دو خط سبز تیره یکی بین قفسه سینه اول وعقب سر و بین قفسه سینه دوم و سوم دیده می شود.

حشره دارای پاهای معمولیست.حشره دارای استحاله ناقص است.ظهور حشرات کامل بسته به نوع شرایط آب و هوایی متفات است ولی معمولا از اواخر خرداد تا اوایل مهر ادامه دارد.

زنجره مو

زنجره مو

دارای بالهای شفاف با رگبندی سبز روشن که رگهای ابتدایی قهوه ای روشن میباشد.دارای تخم ریز سر نیزه ای و کاملا مشخص است.حشرات نر به منظور جلب حشرات ماده دارای دستگاه صوتی بین حلقه اول و شوم شکم هستند که به وسیله ان تولید صدا میکندد.

تخم و پوره:تخمها سفید رنگ و بیضی شکل که انتهای ان کمی باریک میشود.پوره های این حشره که در زیر خاک فعالیت دارند و از ریشه تغذیه میکنند به رنگ صورتی با چشمهای قرمز و به طول تقریبا ۳ میلیمترهستند.

پاهای جاویی پوره ها از نوع کننده میباشدو پاهای وسطی و عقبی جهت راه رفتن میباشد.بالهای پوره ها که دارای ۵ سن پورگی هستند به تدریج رشد کرده و زمان ظهور حشره کامل همزمان با تاریخ خروج شفیره از زمین می باشد.

زنجره مو

زنجره مو

چرخه زندگی:

حشرات بالغ به مدت ۲ هفته زندگی میکند،حشره ماده کمی بعد از ظهور جفت گیری نموده و و شروع به تخم ریزی در زیر پوست سرشاخه ها میکند(۹۰۰-۶۰۰تخم)،در حقیقت همین عمل تخم ریزی و آسیب به سر شاخه ها و خشکیدگی شاخه های نازک بخشی از خسارت تاکستانها به شمار میاید.خود حشره کامل زنجره هم با تغذیه از شیره گیاهی موجب خسارت میگردد.

حدود یک ماه بعد تخمها شروع به تفریخ کرده و روی خاک می افتند و از طریق خاک خود را به ریشه های جوان گیاه میرسانند.

در طی دوره ۵ سن پورگی خود به طور متوسط تا ۴ سال میتوانند از ریشه تغذیه و ایجاد لانه جدید کنندو باعث ضعف و مرگ ریشه وبه وجود آمدن خوشه های کوچک انگور و کوتاهی درخت ودر نهایت  موجب خسارت اصلی شوند.

هر چه عمق خاک کمتر باشد فعالیت پوره بیشتر است.در خاکهایی که دارای سنگریزه (رس و گچ و آهک) تراکم آفت بیشتر است.البته سایر خصوصیات فیزیکی،شیمیایی خاک روی فعالیت پوره ها تاثیر گذار است.مثلا در خاکهای لوم سیلتی پوره ها بیشترین فعالیت را دارند.

زنجره مو

لارو زنجره مو

زندگی یک نسل این آفت حدود ۷-۴ سال و گاهی تا ۱۷ سال به طول میانجامد.که البته بیشترین آن به شکل مرحله پورگی است.و هر ساله پوره های سن آخر از خاک خارج شده و بالغ میشوند.

گیاهان میزبان:

علاوه بر حمله به تاکستانها به درختانی همچون سیب،هلو،آلبالو،سنجد،زرد آلو،انار گردو و گاهی درختان غیر مثمر مانند نارون،نسترن،سپیدار ،زبان گنجشک و درخت ابریشم را مورد حمله قرار میدهد.

پیشگیری و مدیریت آفت:

مدیریت آفت ایتدا باید روی حذف حشرات بالغ متمرکز شود،اگر در طی دو هفته مرحله زندگی حشرات بالغ نتوانیم عملیات پیشگیری یا کنترل انجام دهیم وارد مراحل بعدی یعنی جلوگیری از تخم ریزی،جلوگیری از ورود پوره ها به خاک و در نهایت کاهش و یا حذف  جمعیت پوره ها ی درون خاک ،میشویم.

از جمله بهترین راه های پیشگیری از خسارت این آفت، استفاده از ارقام مقاوم (پیوند واریته های مرغوب روی پایه های مقاوم )میباشد. در ابتدای کار کاشت نهال یا قلمه در خاکهای شنی ،سبک و عمیق صورت گیرد. بعد از آن آبیاری منظم (کاهش کمیت آب آبیاری و افزایش دفعات)و در عین حال خشک نگه داشتن خاک در تابستان برای جلوگیری از ورود پوره به داخل خاک روشی بسیار مناسب است.

تقویت گیاه به وسیله کودهای حیوانی و مخلوط کردن کود و خاک با هدف پوک شدن و سبکی خاک وافزایش جذب آب در فصل پاییز و زمستان و صدمه به پوره ها (خفگی و سرمازدگی پوره ها)  ،

و البته ،هرس شاخه های آلوده به تخم در اواسط تیر ماه ،از بین بردن میزبانهای وحشی آفت و سوزاندن آنها ،بیل زدن تابستانه و زمستانه با هدف تخریب دالانها آسیب به پوره ها نیز بسیار موثر است.یخ آب زمستانه با هدف خفگی و کاهش پوره ها در زمستان بی تاثیر نیست.

از جدید ترین روشهای مبارزه و پیشگیری استفاده از خاک دیاتومه یا پودر کائولن است که بر روی سرشاخه ها گرد پاشی میکنند.

کنترل شیمیایی:

سرانجام پس پشت سر گذاشتن تمام مراحل کنترل فیزیکی و مکانیکی در صورت جوابگو نبودن مشکل شما و در صورت نیاز از سموم زیر استفاده کنید. نکته ای که در استفاده از سموم وجود دارد این است که شما برای استفاده از سموم باید حتما با یک متخصص گیاه پزشک مشورت کنید تا میزان دوز مصرفی و نحوه استفاده از سم برایتان توضیح داده شود.

استفاده از سم بیش از حد مجاز علاوه بر گیاهسوزی و رعایت نکردن دوره کارنس سموم میتواند  باعث ایجاد سرطان و آلرژی های تنفسی و پوستی و مسمومیت با مصرف میوه ها شوند.

سمپاشی میتواند در سه مرحله پای بوته ها مو علیه پوره های درون خاک،سم پاشی سطح خاک هنگام خروج پوره ها و سمپاشی علیه زنجره های بالغ صورت بگیرد.

سموم مالاتیون و دیازینون و دوراسپان به صورت محلول پاشی(محلول یک در هزارمخلوط با آب ) در خاک به میزان ۲۰ لیتر به ازای هر درخت استفاده شود.

گرانول (۵ یا ۱۰ %) دیازینون و دورسبان به مقدار ۲۰کیلوگرم در هر هکتار باغ به صورت مخلوط کردن با خاک و آبیاری (کنار زدن خاک سطحی تا عمق ۱۰ تا ۳۰ سانتی متری علاوه بر کمک به حذف فیزیکی و مکانیکی پوره ها با بالا بردن تاثیر سم بر پوره های موجود در لایه های عمقی تر خاک کمک می کند – این کار برای تک درختها و در باغات با سطح کم، روش مکمل موثری است-

سم کونفیدور یا ایمیداکلوپرایدبه میزان ۲۰ سی سی با ۱۰ – ۴۰ لیتر آب برای هر درخت البته همراه با کنار زدن خاک پای درخت نیز موثر است.

 بهترین موقع مبارزه شیمیایی در ماهای مرداد و شهریور است که فعالیت پوره ها در قشر سطحی خاک می باشد . بعلاوه در این موقع تعداد زیادی پوره های سن چهارم در حال کامل شدن و خروج از خاک هستند.

منبع : طراحان منظر

سوسک گوشتخوار

سوسک گوشتخوار (Necrobia rufipes)

سوسک گوشتخوار (Necrobia rufipes)

سوسک گوشتخوار (Necrobia rufipes)

سوسک گوشتخوار

معرفی سوسک گوشتخوار :

سوسک ژامبون با نام متداول  Red Legged Ham Beetle، از راسته Coleoptera  و خانواده Cleridea میباشد.سطح فوقانی حشره کامل (سر،قفسه سینه ، بالپوش)به رنگ آبی مایل به سبز یا سبز فلزی براق میباشد.سطح زیرین شکم کاملا تیره ، ،رنگ پاها و بند اول شاخک حشره  قهوه ای قرمز یا نارنجی میباشد.طول بدن حشره ۷-۳٫۵ میلیمتر است و کل سطح بدن حشره پوشیده از موهای نرم است.شاخک حشره ۱۱ بندی و بند اول آن بیضی و دومین بند آن کوچک گرد است.

سوسک گوشتخوار

بالپوشهای آن دارای ۱۰ردیف فرورفتگی خطی مشخص است. پنجه پاها ۵ بندی که بند اول به واسطه بند دوم مخفی مانده است.

سوسک گوشتخوار

لارو های حشره دارای سه جفت پای کاذب مودار،بدن به رنگ خاکستری با خالهای بنفش و خاکستری در سطح بالایی است..سر و سطوح بالایی قفسه سینه و و آخرین بخش بزرگ شکمی با صفحات سخت قهوه ای متمایز شده اند.لارو ها ۴-۳ بار پوست اندازی میکنند.طول دوره لاروی به نوع ماده غذایی که لارو از آن تغذیه میکند بستگی دارد.لارو ها نور گریز هستند.

بیولوژیسوسک گوشتخوار :

به طور کلی این آفت در تمام نقاط دنیا پراکندگی دارد و آفتی همه جاییست با این تفاوت که این حشره در طبیعت دیده نمیشود و تنها در انبارها و بنادری که مواد  گوشتی نگهداری و حمل و نقل میکنند دیده میشود. از جمله موادی که مورد حمله این سوسک قرار میگیرند میتوان به ژامبون،کالباس ،استخوان، پوست،مواد چربی مانند روده، مغز نارگیل، تخم مرغ خشک، پنیر، چلغوز، پودر استخوان، انجیر خشک،اشاره کرد.

حشرات کامل از قسمتهای سطحی مواد غذایی تغذیه میکنند.ولی لاروهای آن به قسمتهای داخلی مواد وارد شده ایجاد دالان میکنند و در انتهای آن حفره ای به وجود میاید که در آن پیله کوچک سفید رنگی به شفیره تبدیل میشود.این حشره در سال چند نسل دارد.

این حشره دردمای ۳۴-۳۰ درجه زیست میکند.در  هند و استرلیا و مالزی جز آفات مهم نارگیل محسوب میشود.

سوسک گوشتخوار

کنترل سوسک گوشتخوار:

تا به حال تحقیقات کمی برای کنترل این حشره صورت گرفته است.اما تحقیقات نشان داده است که در محیط هایی با اکسیژن پایین و استفاده از CO2 میتواند در کنترل موثر باشد.برخی اثرات دما و رطوبت نسبی و وجود مواد غذایی در طول دوره باروری و رشد حشره کامل نیز تاثیر گذارند.

اگرچه دمای کشنده بالایی برای این حشره شناخته نشده است،اما از درجه حرارت بالای ۴۵ درجه  میتوان برای کشتن یا دفع این آفت استفاده کرد.رطوبت نسبی ۷۰-۶۴ درجه و دمای ۳۰ درجه بسیار برای رشد آفت مناسب بوده.بنابراین از به وجود آوردن شرایط مساعد باید خوددداری کنیم.

 

در تحقیقاتی دیگری که به عمل آمده ،پودر ماهی که حاوی غلظت های متفاوت از نمک طعام (۱۰%تا ۳ %) به منظور بررسی اثرات نمک بر روی زیست شناسی تکاملی این حشره استفاده شد.در این بررسی نشان داده شد که رشد لارو ی سوسک گوشتخوار در ماهی شور طولانی شد،به عبارت دیگر وزن لارو و حشره بالغ با نمک پاشی کاهش پیدا کرد و همچنین باعث کاهش باروری و و بقای تخم ها شده است.

به دلیل اینکه این آفت از مواد غذایی تغذیه میکند و به درون مواد نفوذ میکند ،از هیچ گونه سمومی در این رابطه نمیتوان استفاده کرد.بهترین راه مبارزه پیشگیری از آلودگی ،فراهم کردن شرایط فیزیکی از نظر دما و رطوبت ،و نهایتا استفاده از نمک جهت کاهش طول دوره رشدی این حشره میباشد.

سوسک گوشتخوارمنبع : طراحان منظر

منابع:

http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1111/j.1570-7458.1975.tb00425.x/abstract;jsessionid=9DEE929542EABB81FC3F6B33CFD76711.f03t01

Ashman, F. 1965. Factors affecting the abundance of the copra beetle, Necrobia rufipes (DEG) (Col., Cleridae). Bulletin of Entomological Research, 53, pp 671-680.

 Gredilha R. and Lima. 2007. First Record of Necrobia rufipes (De Geer, 1775) (Coleoptera; Cleridae) associated with pet food in Brazil. Brazil Journal of Biology. 67 (1): 187.

 Hasan et al. 2010. Controlled Atmosphere Treatments to Control Arthropod Pests of American Cured Hams. poster. Mbao.org/2010/50Schilling.pdf. accessed 24 March 2015

          Simon, P. and G. Ellington. 1925. The Ham Beetle, Necrobia rufipes De Geer. Journal of Agricultural Research, pp 845-863

زنگ گندم

زنگ گندم (Puccinia striiformis)

زنگ گندم (Puccinia striiformis)

زنگ گندم (Puccinia striiformis)

زنگ گندم

معرفی:

زنگ زرد گندم (Yellow  Rust) یکی از خطرناکترین بیماریهای غلات به خصوص گندم در ایران است که هر ۵-۴ سال یکبار خسارتهای شدیدی به مزارع وارد میکند. عامل بیماری زنگ زرد گندم قارچی است به نام puccinia striiformis tritici.sp.f  که از رده بازیدیومیست ها خانواده pucciniacaeمی باشد. این قارچ علاوه بر گندم و جو به چاودار و یولاف و سایر گیاهان خانواده گندمیان حمله میکند.این بیماری منحصر به مناطق مرتفع و معتدل و سردسیر است.مهترین عوامل موثر در شیوع این بیماری رطوبت،دما و باد میباشد.

زنگ گندم

نشانه بیماری:

در اوایل بهار ، ابتدا روی برگهای جوان و خوشه های گندم ، جوشهای زرد و نارنجی رنگی که پوستول(Pustules)یا اوردیا (Uredia ) نامیده میشوند ،به صورت خطی یا نواری به موازات رگبرگها تشکیل میشوند.به طوریکه هر دو سطح برگ را فرا میگیرند.در اواخر دوره رشد گندم این لکه ها سیاه بوده و خوشه ها را به حالت کوچک،چروکیده و غیر قابل اسفاده در میآورد.تعداد دانه در سنبله کاهش و وزن دانه ها نیز به شدت کاهش میابد.دانه های آلوده به زنگ ،قدرت جوانه زنی بسیار ضعیفی دارند.

زنگ گندم

چرخه بیماری:

این بیماری میزبان واسط ندارد بنابر این انتظار میرود زمستانها را به صورت میسیلیوم و اوردیدسپدر در بافت برگ سپری میکند. آلودگی توسط باد از همین میسیلیوم هاو اوردیدسپدر ها شروع میشود.بیماری در دمای ۱۵-۱۰ درجه با بارندگی متناوب و رطوبت بالا گسترش بیشتری دارد.

زنگ گندم

کنترل بیماری:

یکی از بهترین و موثر ترین و مقرون به صرفه ترین راهای کنترل این بیماری اصلاح   ارقام مقاوم و همچنین از بین بردن علف های هرز و از بین بردن کانونهای اولیه آلودگی میباشد.استغاده از کودهای ازته نیز راه حلی مناسب میباشد. در صورت بروز اپیدمی میتوان با مشورت با متخصصین گیاهپزشک و نظارت مستمر، سمپاشی در مرحله تورم خوشه انجام گیرد.

قارچکشهای تکتو تیلت و ایمکت در مقدار نیم لیتر در هکتار و قارچ کش فو لیکور ،فالکن و سایپروکونازول به مقدار  توصیه شده برای این سمپاشی تو صیه می شود.