گیاه رزماری

گیاه رزماری

گیاه رزماری

گیاه رزماری

گیاه رزماری

هر گاه شما بخواهید از میان یک فضای سبز با طراحی حرفه ای گذر کنید ، عطر بی نظیر گیاه رزماری شما را شگفت زده خواهد کرد. علاوه بر عطر رنگ زیبای این گیاه به شما احساس تضاد زیبایی در میان سبزی سایر گیاهان می دهد.

با ما همراه باشید تا این گیاه بی نظیر را بشناسید و از طریق بذر رزماری به این گیاه بی نظیر دسترسی پیدا کنید.

معرفی :

گیاه رزماری با نام انگلیسی Rosemary و نام علمی Rosmarinus officinalis شناخته می شود. این گیاه  عضوی از  خانواده نعناعیان Lamiaceae می باشد.

این گیاه بی نظیر در فضای سبز به عنوان جدا کننده دو فضا ، تضاد رنگ و … استفاده می شود. همچنین رزماری از جمله گیاهان بی نظیری است که خواص درمانی آن زبانزد عام و خاص است. این گیاه زیبا در باغ های شفا بخش در قسمت رایحه درمانی و در باغ های خوراکی نیز مورد استفاده قرار میگیرد.

این گیاه معطر مصارف مختلفی از جمله مصارف دارویی، بعنوان چاشنی و ادویه غذاها و .. دارد.همچنین از این گیاه معمولا بعنوان پرچین همیشه سبز در باغات و در فضای سبز استفاده میشود. رزماری بومی آفریقا، اروپا و آسیای غربی است.

ویژگی های ظاهری:

  • گل : شکوفه های گیاه رزماری به رنگ آبی مایل به بنفش هستند که در تیر و مرداد ماه مشاهده میشوند. این گیاه جاذب پروانه هاست.
  • برگ: برگ ها نازک بوده و  بصورت متقابل روی ساقه ها قرار گرفته اند و معطر هستند.
  • بوته: فرم بوته ای گرد و همیشه سبز از ویژگی های بارز این گیاه چند ساله است که گاهی ارتفاع آن به دومتر هم میرسد.

شرایط نگهداری :

نور :

  • گیاه رزماری نسبت به تابش مستقیم خورشید مقاومت بسیاری دارد.
  • این گیاه را می توان به راحتی در مناطق گرمسیر با تابش مستقیم کشت کرد.
  • از جمله گیاهانی است که تا حد معقولی می تواند سایه را تحمل کند.
  • سایه بیش از حد سبب رشد علفی ( اتیوله ) شدن گیاه میگردد.
  • شما می توانید این گیاه را در ترکیب با ناز آفتابی کشت کنید.

دما:

  • از جمله گیاهان مقاوم به سرما است.
  • این گیاه می تواند در شهرهایی مانند اردبیل و تبریز کشت شود.
  • بازه دمایی خاصی برای این گیاه در نظر گرفته نمی شود.
  • از نظر گرما نیز گیاهی مقاوم به گرما به شمار می رود.

آبیاری :

  • نسبت به کم آبی گیاه مقاومی است .
  • آبیاری بیش از حد برای این گیاه می تواند موجب مشکلات قارچی شود.
  • از جمله گیاهان مناسب زری اسکیپ ( خشک منظر سازی) به شمار می رود.

رطوبت :

  • نسبت به رطوبت حساس نیست.

خاک :

  • زمین آهکی را می پسندد.
  • گیاه مناسبی برای اکثر باغچه های ایران با اسیدیته قلیایی به شمار می رود.
  • مقاوم به خشکی خاک است.
  • مقاوم به شوری خاک است.
  • این گیاه از نظر مقاومت به شوری و خشکی خاک از گیاه اسطوخودوس پیشی میگیرد.
  • این گیاه از جمله گیاهان مقاوم به آفات و بیماری ها می باشد. در نتیجه اگر در باغچه خود از مشکلاتی چون وجود نماتد ها رنج می برید این گیاه می تواند انتخاب مناسبی باشد.

کوددهی:

  • از جمله گیاهان مقاوم به خاک فقیر است.
  • کوددهی در رابطه با این گیاه ضروری نمی باشد.
  • بهتر است در هنگام کاشت در باغچه ، خاک باغچه با کود دامی پوسیده تغذیه شود.

تکثیر:

تکثیر این گیاه از روش های بذر ، قلمه گیری و خوابانیدن امکان پذیر است.

کاشت بذر رزماری:

  • بذر را از شرکتی معتبر تهیه کنید.
  • سوراخ هایی به عمق ۳ برابر قطر بذر در خاک ایجاد کنید.
  • بذر را درون سوراخ ها قرار دهید.
  • بر روی بذر به آرامی خاک بریزید.
  • آبیاری را به گونه ای که بذر پراکنده نشود انجام دهید.

قلمه گیری رزماری :

  • ساقه ای که سالم و چوبی شده باشند را انتخاب کنید.
  • بهترین زمان برای قلمه زدن بهار یا پاییز است.
  • به اندازه ۱۰ تا ۱۵ قلمه تهیه کنید.
  • برگ های پایین را تا ارتفاع ۳ تا ۴ سانتی متری جدا کنید.( این کار به منظور جلوگیری از پوسیدگی انجام می شود.)
  • قلمه را در خاک مناسب قلمه گیری قرار دهید.
  • هر گاه خاک خشک شد آبیاری را انجام دهید.

خوابانیدن :

  • گودالی حفر کنید.
  • ساقه را به آرامی درون گودال قرار دهید به گونه ای که قسمتی از ابتدا گیاه بیرون از خاک قرار بگیرد.
  • بر روی ساقه خاک بریزید.
  • ساقه از محلی که خاک بر روی آن ریخته شده است ریشه خواهد داد.

برداشت :

  • هر زمان که می خواهید می توانید از این گیاه برداشت داشته باشید.
  • بیشتر از ۲۰ درصد گیاه را برداشت نکنید.

میتوان گیاه رزماری را خشک کرد و مصرف کرد. برای خشک کردن قبل از اینکه گل بدهد شاخه هارا ببرید، دسته های رزماری را که جدا کردید را برعکس کرده و آویزان کنید. بعد از خشک شدن برگ هارا از ساقه ها جدا کنید.

هندوانه ابوجهل

هندوانه ابوجهل Citrullus colocynthis

هندوانه ابوجهل Citrullus colocynthis

هندوانه ابوجهل Citrullus colocynthis

هندوانه ابوجهل

 

معرفی هندوانه ابوجهل:

هندوانه ابوجهل از خانواده ی کدوییان Cucurbitaceae  است.

این گیاه بومی آفریقا شمالی ، بخش میترانه ای آسیا و بخش های جنوبی اروپا می باشد .

هندوانه ابوجهل به خاطر خواص دارویی فراوانش شناخته شده است .

ویژگی های ظاهری هندوانه ابوجهل:

دارای یک ریشه اصلی است که مستقیم رشد می کند و ریشه ها از آن انشعاب می یابند ، ریشه ها گوشتی و آبدار هستند.

برگ های آن به سه تا هفت لوب تقسیم شده اند و بسیار شبیه به برگ های هندوانه هستند.

هندوانه ابوجهل

شرایط نگهداری هندوانه ابوجهل :

نور :

به نور با مدت زمان متوسط ۸ ساعت در روز و به صورت مستقیم نیاز دارد.

آبیاری :

با توجه به این گیاه در حالت طبیعی با باران سالیانه ۲۵۰-۱۵۰۰ میلی لیتر رشد کافی دارد ، نیاز آبی شدیدی ندارد و با آبیاری متوسط و منظم سازگاری دارد .

با توجه به اینکه ساقه های گوشتی و پر آب دارد، آبیاری زیاد و ماندن آب به مدت طولانی در خاک باعث پوسیدگی ریشه می شود.

بین دو آبیاری خاک باید تقریبا خشک شود اما گیاه نباید به مدت طولانی خشکی را متحمل شود.

فضای مورد نیاز :

باید در باغچه کاشته شود.

ارتفاع رشدی زیادی ندارد اما گسترش می یابد.

خاک :

به خاک سبک لومی شنی با زهکش قوی نیاز دارد ، آب نباید مدت طولانی در خاک بماند.

خاک باید حاوی مواد غذایی باشد ، ph مناسب ۶-۷ است.

دما :

دمای بین ۱۵ – ۲۸ درجه سانتی گراد.

 کوددهی :

نیاز کودی خاصی ندارد. خاک از ابتدا کاشت باید حاوی مواد غذایی باشد.

کاشت بذر هندوانه ابوجهل :

از طریق بذرتکثیر می شود. گیاهی سریع رشد است. به طور میانگین هر بذر ۲۰ میوه میدهد.

پیش از کاشت بذر باید دو روز در آب خیسانده شود.

زمان کاشت :

بهترین زمان برای کاشتن بذر این گیاه اواخر بهار می باشد. دمای مناسب برای زمان کاشت ۲۰ -۲۵ درجه سانتی گراد است.

مکان کاشت :

می توانید ابتدا آن را در گلدان بکارید ، سپس به بستر کاشت اصلی منتقل کنید ، یا از ابتدا آن را در محل مورد نظر بکارید. در زمین اصلی بین محل کاشت هر بذر/ نشا با دیگری باید حدودا نیم متر فاصله وجود داشته باشد.

هندوانه ابوجهل

برداشت:

۱-وقتی محل اتصال میوه به گیاه شروع به خشک شدن کرد ، میوه رسیده است.

۲- قسمت روی زمین زرد می شود.

۳-یکی دیگر از عواملی که برای تشخیص رسیده بودن هندوانه ابوجهل می تواند کمک کند ،صدای آن است. چک کردن آن شبیه به هندوانه معمولی است . میوه رسیده تر درونش بافت نرم تری دارد و وقتی به آن ضربه بزنید صدای دامب دامب میدهد اما میوه نرسیده صدای کمی دارد و به اندازه میوه رسیده در آن نمی پیچد.

 

 

فواید و خواص درمانی هندوانه ابوجهل :

این گیاه دارای خواص درمانی بسیار زیادی است ، در اینجا به چند مورد اشاره میکنیم

هندوانه ابوجهل باعث ترشح انسولین از پانکراس می شود و باعث کاهش گلوکز و موتد لیپیدی خون می شود ، در نتیجه برای افرادی که مبتلا به دیابت هستند بسیار مفید است .

بعضی تحقیقات نشان داده اند که باعث افزایش رشد مو می شوند و می توان از آن به عنوان یک دارو برای افراد طاس استفاده کرد. اما این مشاهدات هنوز اثبات نشده است.

مقدار بسیار کم از این هندوانه (سه بار مصرف ۱۰۰ میلی گرمی ) باعث بروز اسهال می شود و مقدار بیشتر(۱۵۰۰ mg  ) باعث خونریزی روده می شود.

پودر میوه خشک شده این گیاه خاصیت انگل کشی دارد.

** مصرف هندوانه ابوجهل دربرخی افراد حساسیت های شدید به وجود می آورد و حتما باید زیر نظر پزشک مصرف شود.

نویسنده : یسنا لوافیان نژاد

منبع: پادینا گل

علف شیر

علف شیر(Galega officinalis)

علف شیر (Galega officinalis)

علف شیر (Galega officinalis)

علف شیر

نام فارسی علف شیر
نام انگلیسی Galega officinalis/goats rue
نام علمی Galega officinails L.
خانواده Fabaceae

اطلاعات کلی :

علف شیر

نام فارسی اصیل: علف شیر

نام رایج فارسی : علف شیر

نوع:  چندساله علفی

خانواده:  Fabaceae پروانه آسا

ارتفاع:  ۸۰-۲۰۰ سانتی متر

گسترش:  ۲۰-۹۰ سانتی متر

رنگ گل: بنفش مایل به ارغوانی،سفید

نور:  آفتاب کامل تا سایه جزئی

نیاز آبی:  متوسط

نگهداری: کم

گل:  خوشه

برگ:  مرکب

میوه: نیام

مقاومت: زیاد

علف شیر

معرفی

نام Galega  از دو بخش  (Gala) به معنای شیر که از (EGA) آمده،تشکیل شده است.این گیاه به عنوان یک علف هرز سمج در برخی مناطق می روید.گیاه علف شیر از قدیم تا به امروز بعنوان علف شیرآور مطرح بوده و در طب سنتی استفاده می شود.میوه آن نیام است که دارای غلاف بوده و به طول ۲-۴ سانتی متر و ضخامت ۲-۳ میلی متر می باشد.درون میوه دانه هایی به رنگ قهوه ای روشن وجود دارد.

ویژگی های ظاهری

علف شیر

برگ: برگ های آن مرکب شانه ای فرد هستند و به صورت متناوب روی ساقه مستقرند.برگ ها دارای ۱۱-۱۷ برگچه نیزه ای یا بیضوی به طول ۵/۱-۴ سانتی متر هستند.

علف شیر

گل : گل آذین گل های علف شیر خوشه ای و به رنگ بنفش مایل به ارغوانی بوده و در انتهای ساقه می روید.تعدادپرچم ها ۱۰ عدد است که مادگی را احاطه می کند.

علف شیر

ساقه: ساقه گیاه گالگا مستقیم و توخالی به ارتفاع ۴۰-۱۰۰ سانتی متر است.ساقه گل دهنده بلند و پوشیده از گل می باشد و طول آن ۲-۴ سانتی متر می باشد.

نگهداری

علف شیر

نور: این گیاه برای رشد بهینه نیاز به نور کامل خورشید دارد.بنابراین باید در مکانی کاشته شود که نور خورشید را به طور کامل دریافت کند.

علف شیر

آبیاری : گیاه علف شیر به آبیاری منظم و مکرر نیاز دارد.پیشنهاد می شود خاک گیاه را با ۳-۴ لیوان آب مرطوب نگاه دارید.

علف شیر

خاک: خاک باید نرم و نفوذپذیر باشد.علف شیر به خاک های با بافت متوسط نیاز دارد.کشت این گیاه در خاک سنگین مناسب نیست و باعث کاهش عملکرد پیکر رویشی می شود.

علف شیر

کوددهی: خاک را باید با برخی کودها و یا کرم خاکی و هوموس غنی سازی کرد.عملکرد پیکر رویشی گیاه علف شیر با اضافه نمودن کودهای اکسید فسفر و اکسید پتاس به طور چشمگیر افزایش می یابد.

علف شیر

آفات و مشکلات: گیاه گالگا ممکن است توسط سوسک سیب زمینی و انواع سرخرطومی ها که از حاشیه برگ تغذیه می کنند مورد حمله قرار گیرد.

بیماری های قارچی نیز مانند سفیدک می توانند این گیاه را تحت تاثیر قرار دهند.

علف شیر

تکثیر :

تکثیر این گیاه توسط بذر امکان پذیر است.بذر های آن را مستقیما در زمین اصلی ،در پاییز و یا آخرین دوره ی سرمای بهاره در عمق ۶-۷ میلی متر بکارید.بسته به زمان کاشت جوانه زنی ۲هفته  تا ۲ ماه ممکن است طول بکشد.بذر در دمای ۵-۲۵ درجه سانتی گراد جوانه می زند.هر ۳ سال گیاه باید تقسیم شود.

علف شیر

کاربرد :

قسمت های رویشی گیاه گالگا که شامل برگ ها و سرشاخه های گلدار است دارای خواص درمانی هستند و معمولا به صورت خشک شده در طب سنتی استفاده می شوند.در واقع بخش رویشی گیاه گالگا باعث افزایش تولید شیر و کاهش قند خون می شود و در درمان دیابت استفاده می شود.

ترکیبات موجود در قسمت رویشی این گیاه شامل ساپونین،فلاونوئید،تانن،گوانیدین،گالگین و هیدروکسی گالگین می باشد.همچنین حاوی استروئید ها مانند کلسترول بتا،سیستوسترول و استیگماسترول می باشند.

منبع: طراحان منظر

Save

شیرین بیان

شیرین بیان

شیرین بیان

شیرین بیان

شیرین بیان

شیرین بیان

نام فارسی مهک
نام انگلیسی Liquorice – Licorice
نام علمی Glycyrrhiza globra
خانواده Fabaceae/باقلاییان

شیرین بیان

اطلاعات کلی
نام فارسی: شیرین بیان/مهک
نوع: چندساله دارویی
خانواده:
Fabaceae/باقلاییان
ارتفاع: ۱-۲متر
رنگ گل: بنفش، سفید، زرد
نور: متوسط
نیاز آبی: متوسط
نگهداری: متوسط
برگ: مرکب از تعدادی برگچه
میوه: نیام
مقاومت: متوسط

شیرین بیان

معرفی
گیاه بومی مناطق مدیترانه است و در ایران در اکثر نقاط کشور می روید. شیرین بیان از منظر طب قدیم ایران معتدل است. از جمله گیاهان دارویی خودرو است و کمتر مورد کشت و کار قرار میگیرد.

ویژگیهای ظاهری

شیرین بیان

برگ:
برگ ها مرکب است و از ۴-۷زوج برگ به اضافه یک برگچه انتهایی تشکیل شده است که به سبب ترشح شیره چسبنده اند.
گل:
گل های شیرین بیان به رنگ های بنفش، سفید، زرد می باشد.
ساقه:
دارای ساقه ای به طول یک متر است که در نواحی معتدل ارتفاع آن به دو متر هم میرسد.

نگهداری:

شیرین بیان
از جمله گیاهان دارویی خودرو است که کمتر مورد کشت و کار قرار میگیرد. این گیاه در اغلب نقاط ایران نیز می روید.

کاربرد:
ریشه شیرین بیان بطور خیلی عمیق در زمین فرو می رود . پوست ریشه قهوه ای سیر وسیاه است . مغز ریشه زرد رنگ بوده و طعم آن بسته بانواع مختلف تغییر می کند . مثلا شیرین بیان اسپانیا طعم ملایم درد در حالیکه شیرین بیان یونان دارای طعم تلخ است.
ترکیبات شیمیایی:
ریشه شیرین بیان دارای گلوکز ،‌ساکاروز ، آسپاراژین ، مواد آلبومیدی ،‌رزین و کمی اسانس میباشد . ماده اصلی که باعث شیرینی این گیاه است گلیسیرین خوانده می شود . در شیرین بیان ماده ای بنام لکوریتی جننی چالکون وجود دارد که خاصیت دفع اسپاسم عضلات را دراست .
خواص دارویی:

شیرین بیان
این گیاه  را بصورت قطعات کوچک به قطر ۰/۵ سانتیمتر و طول ۱/۵ سانتیمتر بفروش می رسانند .

۱)مهمترین خاصیت شرین بیان که جدیدا کشف شده است و در آلمان و اروپا و آمریکا ساتفاده می شود درمان کننده زخم معده و سرطان معده است برای این منظور شربت شیرین بیان را تهیه کرده و هر روز بمقدر یک قاشق غذا خوری قبل از غذا به مریض بدهید و اگر این عمل را تا ۴ ماه تکرار کنید شخص معالجه خواهد شد .

۲)برای تقویت عمومی بدن مفید است

۳)خوردن آن از پیری جلوگیری می کند

۴)برای نرم کردن سینه موثر است

۵)زخم ها و تاول های پوست را با چای شیرین بیان شستشو دهید تا زود خوب شود .

۶)ملین است و معمولا آنرا با گیاهان دیگر مخلوط می کنند که انقباضات را کم می کند

۷)مدر و عرق آور است

۸)برای برطرف کردن زخم و التهاب دهان ریشه شیرین بیان را بمکید .

۹)سرفه را برطرف می کند

۱۰)ورم معده را برطرف می کند

۱۱)تنگی نفس را تسکین می دهد

۱۲)برای درمان سوء هاضمه مفید است

۱۳)برای از بین بردن نفخ شکم مفید است

۱۴)چشم را تقویت کرده و رفع سردرد می کند برای این منظو از فرمول زیراستفاده کنید :

۲ گرم ریشه شیرین بیان را پودر کرده و با یک گرم شکر و یک گرم رازیانه مخلوط کنید سپس آنرا در آب خیس کرده و هر روز بخورید.

۱۵)برای درمان موخوره چای شیرین بیان را به سر بمالید .

۱۶)برای رفع بوی بد زیر بغل و پا از برگ های شیرین بیان پماد درست کرده و در این قسمت ها بگذارید .
روش استفاده:

شیرین بیان
دم کرده  : مقدر ۵۰گرم ریشه بدون پوست  را آسیاب کرده و در یک لیتر آب جوش بریزید و بگذارید مدت ۱۰ دقیقه دم بکشد .

جوشانده  : ۲۰ گرم ریشه  بدون پوست را آسیاب کرده و در ۱۰۰ گرم آب ریخته و آنقدر بجوشانید که دو سوم آن باقی بماند .

شربت  : ریشه  بدون پوست را آسیاب کرده و با آب مخلوط کرده و آنقدر بجوشانید تا غلیظ شود

تکه های  : مانند آب نبات می توانید در دهان گذاشته و بمکید .
مضرات:
استفاده زیاد از این گیاه  برای طحال مضر است و اگر می خواهید از ـآن برای برطرف کردن بیماری و برای مدت طولانی استفاده کنید بهتر است آنرا با کتیرا بخورید .
عموما به عنوان گیاه سالم و بی خطر در نظر گرفته می شود. اما هنگامی که مصرف آن زیاد و یا برای مدت طولانی باشد ممکن است علائم زیر بروز نماید:
بی حالی و رخوت
درد عضلانی
بی حسی و کرخی
آریتمی قلبی
کاهش غلظت پتاسیم خون
آسیب شبکیه چشم در اثر افزایش فشارخون
در موارد نادر ادم ریه
در افراد الکلی ممکن است عوارض شدید قلبی و حتی مرگ روی دهد.
مصرف این گیاه در افراد مبتلا به مشکلات قلبی، فشارخون، سیروز، مشکلات کلیوی و مشکلات زمان بارداری ممنوع است.

منبع: طراحان منظر

شنبلیله

شنبلیله trigonella foenum-graecum

شنبلیله  trigonella foenum-graecum 

شنبلیله  trigonella foenum-graecum 

نام فارسی شنبلیله
نام علمی trigonella foenum-graecum
خانواده fabaceae

نام فارسی:شنبلیله
نوع گیاه:علفی و یکساله
خانواده:بقولات
ارتفاع:۱۰ تا ۵۰ سانتیمتر
رنگ گل:رنگ روشن
نور:متوسط
نیاز آبی:نسبتا کم
نگهداری:متوسط

معرفی

شنبلیله

 گیاهی یکساله از خانواده بقولات است.بذرهای این گیاه یکی از عناصر اصلی خوراک مردم شبه قاره هند را تشکیل می دهد.

عمده تولید در کشورهای افغانستان،پاکستان،هند،ایران،نپال،بنگلادش،آرژانتین،مصر،فرانسه،اسپانیا،ترکیه و مراکش انجام می شود.بزرگ ترین تولیدکننده این گیاه هند است.

به عنوان یک گیاه(خشک شده یا برگ های تازه)،ادویه(بذرها) و همچنین به عنوان سبزی(برگ های تازه،جوانه ها و . . .)استفاده می شود.

ویژگیهای ظاهری

شنبلیله

برگ: برگ های آن شامل سه برگچه کوچک بیضی تا دوکی شکل است.

گل:  دارای گل های منفرد به رنگ روشن می باشد.

نگهداری

نور:دارای نیاز نوری متوسط می باشد.

آبیاری: این گیاه در سراسر جهان به عنوان یک محصول نیمه خشک و کم آب کشت می شود.

ترکیبات شیمیایی:

البته این گیاه دارای طعم و اسانس معطر می باشد . تحقیقات جدید نشان داده است که شنبلیله دارای اسید نیکوتینیک یا نیاسین که ویتامین B3 نیز نامیده می شود ،‌می باشد . این ویتامین عامل جلوگیری کنند ه از بیماری پلاگرا می باشد و همچنین اثر گشاد کننده عروق را نیز دارا است.

ترکیبات موثره این گیاه از نوع آلکالوییدی(تریگونلین) و ساپونینی می باشد.تریگونلین نرم کننده،ضدالتهاب و کاهنده قند خون است.

خواص داروئی:

fieno-greco

یکی از دانشمندان با تحقیقات زیادی که روی شنبیلیه انجام داد دریافت که شنبلیله در رفع سل استخوانی اطفال بسیار موثر است . شنبلیله در طی قرون گذشته در ایران برای بسیاری از بیماریها مصرف می شده است . برای این منظور حتی از دانه شنبلیله استفاده شده است و بیماریها سریعا بهبود پیدا می کند.

شنبلیله چون دارای مواد فسفره ،‌آهن ،‌ازته و یاستازهای مختلف می باشد تقویت کننده لوزالمعده نیز می باشد و بنابراین دستگاه هاضمه را بکار انداخته و لاغری های مفرط را از بین می برد.

این گیاه  بطور کلی شفادهنده بیماریهای روحی و جسمی است وحتی اثرات مفیدی در اشخاص مبتلا به مرض قند و سل ریوی و استخوانی درد . در قدیم شنبلیله برای مداوای بیماری قند بکار می رفته است دانه شنبلیله با این همه خواص مفید دارای بوی ناپسند است بنابراین برای استفاده از آن دانه دار شده آنرا با مواد معطر باید مخلوط نمود که بوی بد آن را تا اندازه ای برطرف کنند.
شنبلیله دارای خواص اثر تقویتی، ملین، اشتهاآور، خلط آور و ضدتب، محرک جریان شیر و کاهنده قندخون است. همچنین این گیاه حاوی مقادیر زیادی آهن، فسفر و ویتامین دی است. شنبلیله یک داروی گوارشی تلخ است و می‌توان آن را در بیماری قند و به صورت موضعی در التهابات پوستی مصرف کرد. جوشانده دانه‌های این گیاه برای نرمی پوست و همچنین رفع تحریکات جلدی به کار می‌رود. به این منظور می‌توان جوشانده آن را به شکل کمپرس به کار برد. دانه‌های شنبلیله به لحاظ دارا بودن برخی عناصر همچون آهن در درمان ضعف عمومی بدن بسیار مؤثر است. جوشانده دانه‌های این گیاه اگر به صورت غرغره مصرف شود در رفع ورم لوزه‌ها بسیار مفید و مؤثر است، همچنین از جوشانده آن برای افزایش میزان شیر در دوران شیردهی می‌توان استفاده کرد. پودر گیاه را می‌توان به صورت خمیر درآورده و روی کورک و دُملهای چرکی پوست قرار داد.

دانه‌های این گیاه  که مهم‌ترین قسمت دارویی این گیاه است با بازکردن مجاری عروق خون، از بروز سکته قلبی جلوگیری می‌کند. این گیاه سرشار از آهن است. پزشکان مصرف این گیاه را به افرادی که مبتلا به کم خونی، کمبود آهن و کمبود هموگلوبین خون اند، توصیه می‌کنند.

طرز استفاده:

شنبلیله

برای تهیه پماد ۳ تا ۴ قاشق سوپخوری دانه شنبلیله را با سرکه مخلوط کرده و برای رفع التهابهای سطحی پوست بدن مصرف کنید .برای تقویت عمومی بدن بهتر است که دانه شنبلیله و گیاه آن را قبل از غذا مصرف کرد.
بعد از شستن خشک کرده خرد کنید روزی ۳ بار به مقدار یک قاشق مربا خوری با ماست مخلوط کرده میل نمایید برای پایین آوردن قند خون بسیار مؤثر می‌باشد. شنبلیله از زمان‌های دور به عنوان بزرگ کننده سینه شناخته شده و حاوی دایوسگنین است که به استروژن مصنوعی نیز معروف است.

مضرات:
مضرات خاصی برای آن بیان نشده است.

مباحث اضافی
بوی متمایز شیرین شنبلیله به دلیل ماده شیمیایی sotolon است.

این گیاه  سبزی اصلی قورمه سبزی ، غذای مطبوع ایرانی است .

نویسنده:ثریا قمی

منبع : طراحان منظر

Save

خار شتر

خارشتر

خار شتر

خار شتر

خار شتر

خار شتر

نام فارسی: خارشتر
نام انگلیسی: Alhagi
نام علمی: Alhagi Maurorum
خانواده: Fabaceae

خارشتر

مشخصات کلی گیاه خار شتر:
نیاز نوری: آفتاب کامل
نوع گیاه: علفی چند ساله
ارتفاع:۱-۲ متر
رنگ گل: قرمز
رنگ شاخ و برگ: سبز ملایم و تیره
فصل گلدهی: بهار و تابستان
مقاومت: به شوری,خشکی,سرما

خارشتر
معرفی گیاه خار شتر:
خار شتر گیاهی با خواص دارویی قابل توجه می باشد که در طب سنتی مصرف دارد و طبیعت آن گرم و خشک است.این گیاه بومی منطقه خاورمیانه و اوراسیا(اروپا و آسیا) است,آن را از آسیا به کالیفرنیا و نیو مکزیکو معرفی کرده اند .

گیاهی چند ساله و ریزوم دار است که رشد عظیمی دارد و به سرعت بخش بزرگی از زمین یک ناحیه را می پوشاند.در محل رویش خود یک علف هرز مهلک به شمار می رود,بذر آن به راحتی در مزرعه منتشر شده و جوانه می زند.

بذرها به دلیل داشتن پوسته سخت می توانند تا مدتی طولانی در خاک زنده بمانند.همانطور که از ظاهرش پیداست,گیاهی سرسخت و مخصوص رویشگاه های خشک,مانند برخی از نواحی مختلف ایران(بوشهر,زاهدان,کرمان,اطراف یزد,سمنان,قم)می باشد.این گیاه خاردار و دارای برگ های کوچک ساده که با کرک بسیار پوشیده اند می باشد و تخم مرغی شکل هستند.

گل ها قرمزو صورتی رنگ اند.همچنین میوه هایش غلافی و دارای کرک بسیار است.ریشه اش بسیارعمیق(۱٫۲ متر وحتی تا ۵٫۵ متر)است.به طور کلی در حال رشد ارتفاعش به ۱ متر میرسد.ترنجبین که نوعی ماده قندی می باشد,از خار شتر ترشح می شود(البته این ویژگی مختص تمام گونه های رویش یافته این گیاه در تمام نقاط ایران نمی باشد بلکه تنها Alhagi Mannifera وAlhagi Maurorum تولید ترنجبین می کنند).

ساقه های خشکیده این گیاه محتوی این ماده می باشد.برای گرفتن آن,این ساقه ها را روی پارچه ای سالم وتمیز می تکانند و دانه های ریز ترنجبین را جمع آوری و در بازار عرضه می کنند.

                                                                                       خار شتر
گلدهی:
خود بارور است . در زمستان جوانه ها خفته وگلدهی در بهار و تابستان رخ می دهد.

نگهداری گیاه خارشتر:
شرایط گرم وخشک برایش بهترین شرایط و رطوبت و سایه گلدهی آن را محدود می کند.

خار شتر
آبیاری و کود دهی:
نیاز چندانی به آبیاری و کود دهی ندارد.

خار شتر
روش تکثیرگیاه خارشتر:
به وسیله بذر و ریزوم تکثیر می شود.در بهار شاخه های جدید از ریزوم ها بالا می آیند.گسترش آن در خاک خشک بیشتر از خاک مرطوب است.درجه حرارت مناسب برای جوانه زنی ۲۵-۲۷ درجه سانتی گراد است.عبور از دستگاه گوارش نشخوار کنندگان به جوانه زنی کمک می کند.

Negar_29082016_011753
قابلیت:
مقاومت بسیار بالا به سرما,طوفان,خشکی ,شوری و دارای توانایی رشد در شوره زار ها و در طیف وسیعی از خاک ها از جمله شن,ماسه,رس,گل و لای,خاک آهکی

خار شتر

کاربرد:
به عنوان دارو در طب اسلامی

خار شتر

خواص درمانی خار شتر در حالات مختلف:

جوشانده خار شتر: درمان کننده بیماری های گوارشی وضعف و تب,مناسب برای ناراحتی سینه,مقوی و مسهل می باشد. گرد کوبیده شده یا جوشانده حاصل از برگ در صورت استفاده موضعی روی زخم سبب التیام و بهبود می شود.
عرق خار شتر: تکین دهنده انواع مختلف تب,رفع سنگ کلیه و مثانه(در صورت مداومت در مصرف),مدر,معرق می باشد.
روغن خار شتر: استفاده موضعی آن سبب درمان رماتیسم می شود.
خواص ترنجبین:
مصارف آن به عنوان ملین,شیرین کردن مزه نامطبوع داروها و در طب سنتی اسلامی است.

منبع:طراحان منظر

Save

گل برف

موگه یا گل برف (lily of the valley)

گل برف یا موگه (lily of the valley)

گل برف یا موگه (lily of the valley)

گل برف

گل برف

نام فارسی موگه
نام انگلیسی lily of the valley
نام علمی Convallaria majalis
خانواده Asparagaceae

اطلاعات کلی:

نام فارسی: گل برف، زنبق دره

نام رایج فارسی: موگه

نوع: چندساله

خانواده:  Asparagaceae

ارتفاع: ۲۰-۱۰ سانتیمتر

گسترش:  ۳۰ سانتی متر

رنگ گل: سفید، در مواردی ارغوانی

نور: سایه دوست

نیاز آبی: متوسط

نگهداری:  این گیاه به آن صورت نیاز به نگهداری ندارد. در محل سایه و مرطوب با خاک زه کشی شده و حاصلخیز رشد خوبی خواهد داشت.

گل: گل‌های زنگوله شکل ریز و سفید

برگ: پهن و شبیه برگ گل لاله

میوه: میوه کوچک حبه ای به رنگ قرمز – نارنجی

مقاومت: مقاوم به سرما

معرفی:

گل برف

گل برف

گل برف بومی اروپا، آسیا و آمریکا شمالی است و از خانواده مارچوبیان است. موگه، اسم فارسی رایج آن، در اصل اسم فرانسوی اش است.

این گیاه به رایحه دل انگیزش که مخصوصاً در هوا گرم، فضا را آکنده می کند، شهرت دارد. اما بر خلاف بو خوبی که دارد تمام قسمت های آن- به خصوص میوه اش- سمی است. البته تا زمانی که خورده نشود جای نگرانی وجود ندارد. پس موگه را از دسترس کودکان و حیوانات خانگی تان دور کنید بهتر است.

گل برف رشد سریعی دارد و بسیار سازگار است، بنابراین؛ اگر بدانید چگونه و کی آن را بکارید، رشد آن برایتان بسیار آسان خواهد بود.

ویژگی های ظاهری

برگ:

گل برف

برگ گل برف

برگ های موگه بزرگ، براق، دوکی شکل با نوک تیز اند که به صورت جفت از جوانه های ریزوم در بهار به وجود می آیند.

برگ های همیشه سبز آن هر کدام به طول ۱۰–۲۵ سانتی متر و به عرض ۷٫۵- ۱۲٫۵ سانتی متر هستند.

گل:

گل موگه

گل برف

روی هر ساقه موگه خوشه ای شامل ۶ تا ۱۰ گل زنگوله ای شکلِ کوچک با گلبرگ های سفید وجود دارد.

موگه معمولاً به رنگ سفید وجود دارد ولی رنگ ارغوانی آن هم مشاهده شده است.

ساقه:

ساقه موگه یا گل برف

گل برف

ساقه نرم، باریک و فاقد گره موگه تا ۱۵ –۳۰ سانتی متر رشد خواهد کرد. ساقه آن از میان شاخ و برگ های سبز، ابتدا راست قامت بیرون آمده و در انتها قوس پیدا می کند و هر کدام از آنها دو برگ خواهند داشت.

نگهداری

نور:

موگه سایه دوست است. اما حتی در آفتاب کامل هم می توانید آن را نگهداری کنید. فقط به این بستگی دارد که خاک آن مرطوب باشد، مانند وقتی که در سایه است.

نکته ای که نباید فراموش شود این است که این گیاه با اینکه سایه دوست است ولی بسیار مهم است که در تاریکی نباشد. اگر موگه در تاریکی باشد، توانایی گلدهی اش کاهش پیدا خواهد کرد.

آبیاری:

 گل برف رطوبت و دمای معتدل را دوست دارد. اگر در باغ آن را کنار دیگر گیاهانتان می کارید، وقتی آنها را آبیاری کنید، خاک موگه هم به طبع مرطوب خواهد شد و شما آن را هم آبیاری کرده اید.

اگر گل برف را در منطقه ای خشک ولی در سایه بکارید تا زمانی که خاکش را مرطوب می کنید، مشکلی نخواهد داشت.

خاک:

گل برف

گل برف

همانطور که گفته شد موگه گیاهی سازگار است.این موضوع شامل خاک مورد نیاز آن نیز می شود. این گیاه تا زمانی که خاکش غنی باشد، PH ، نوع و سبک و سنگین بودن خاک برایش تفاوتی ندارد. اما اگر توانایی آن را دارید که شرایط دلخواه گیاه را برایش فراهم کنید بهتر است خاک آن زه کشی شده و بیشتر خاک برگ به همراه هوموس و کمی شن و ماسه باشد.

کوددهی:

با توجه به اینکه موگه به مراقبت ویژه نیاز ندارد، فقط اگر متوجه شدید گل ها کیفیتی که باید را ندراد و ضعیف هستند، گاه گاهی با کود مایع با دوز پایین پتاسیم گیاه را تقویت کنید.

همچنین می توانید کودهایی با ترکیب نیتروژن دارد به آن اضافه کنید ولی اگر متوجه شدید گیاه دیگر گلدهی سابق را ندراد به احتمال زیاد به دلیل کود نیتروژن دار است.

از اوایل بهار به صورت ماهانه، مایعی رقیق هنگامی که گیاه در حال رشد به خاکش اضافه کنید.

 هیچوقت کود را مستقیماً روی برگ ها نیافشانید و همچنین هیچوقت گیاه را هنگامی که در خواب فصلی است، کود ندهید.

آفات و مشکلات:

گل برف

گل برف

موگه معمولاً به علت سمی بودن دچار بیماری یا آفت نمی شود. ولی پوسیدگی ساقه، سیاه تاول و نقطه برگ، از مواردی هستند که ممکن است به آنها دچار شود. کنه عنکبوتی، حلزون های بدون صدف و gray mould از مواردی هستند که برای این گیاه مشکل سازند.

پوسیدگی ساقه و لکه برگ: وقتی رطوبت هوا و باران یا آبدهی زیاد شود گیاه دچار این مشکل می شود. برای حل این مشکل ابتدا محیطی را برایش فراهم کنید که رطوبت هوا و باران زیاد نباشد سپس قسمت های آسیب دیده را حذف کنید.

سیاه تاول: این قارچ در محیط سرد با رطوبت سراغ گیاهان خواهد آمد و از نشانه های هایش زرد شدن نوک برگ ها و حتی مرگ گلبرگ است.

برای درمان قسمت های بیمار را جدا کنید و از اسپری کردن آب به برگ ها خودداری کنید. همچنین از مس مایع و پودر گوگرد هر هفته صبح زود، از زمانی که شاخ برگ ها کم کم زیاد شدند – در اوایل بهار- برای درمان می توانید استفاده کنید.

برای آن که باغ و گیاهان دیگر به این بیماری دچار نشوند، در پاییز مدام اطراف باغتان را از قسمت های آلوده گیاهان  تمیز کنید. همچنین وسایلتان را با مواد تمیز کننده، تمیز کنید. چون این قارچ به وسیله باد، باران و وسایل باغبانی منتشر می شود.

کپک خاکستری: این قارچ دقیقا در محیطی که مناسب برای زنبق دره است به وجود می آید. پس این گیاه ممکن است دچارش شود. برای جلوگیری از آن اگر گیاه را در فضا داخلی نگه می دارید حتما فنی برای تهویه هوا قرار دهید. زیر گیاه مقداری کمپوست و مالچ(کودگیاهی) استفاده کنید تا از پاشش اسپور های قارچ روی گل و برگ جلوگیری کند. می توانید در ساعات اولیه روز به گیاه آب دهید تا در طول روز فرصت داشته باشد خشک شود.

اگر گیاهتان دچار این بیماری شد خاک  گیاه را مرتب تمیز کنید و قسمت های آسیب دیده را حذف کنید و حتما از گیاهانتان دور کنید تا قسمت های دیگر آلوده نشوند.

برای آن که باغ و گیاهان دیگر به این بیماری دچار نشوند، در پاییز مدام اطراف باغتان را از قسمت های آلوده گیاهان  تمیز کنید. همچنین وسایل باغبانی را با مواد تمیز کننده، تمیز کنید.

 از مس مایع و پودر گوگرد هر هفته صبح زود، از زمانی که شاخ برگ ها کم کم زیاد شدند – در اوایل بهار- برای درمان می توانید استفاده کنید.  علاوه بر آن قارچ کش Mycostop اگر مستقیما در نواحی که مستعد بیماری هستند استفاده کنید، مناسب است.

کنه عنکبوتی: از قسمت های زیرین برگ تغذیه می کند و باعث زردی و خشکی اش می شود. با فشار آب به راحتی می توانید با آن مقابله کنید.

راب: معمولا به راحتی به وسیله فشار آب از بین خواهد رفت.

تکثیر:

گل برف

جوانه ریزوم گل برف

تکثیر این گیاه به دو روش کاشت دانه و تقسیم ریزوم امکان پذیر است. بیشتر از روش دوم استفاده می شود. اینکه از کدام روش استفاده شود در این این موضوع که باید بین هر گیاه ۱۲ سانتی متر فاصله باشد، تاثیری ندارد.

۱- کاشت دانه:

بذر موگه در واقع به تعداد ۲ تا ۶ عدد درون میوه کوچک و  قرمز- نارنجی رنگ آست. دانه قسمتی گوشتی خواهد داشت که باید آن را حذف کنید. بذر را چه در فضا بسته چه در فضا باز بکارید مهم است که دما محیطش خنک باشد.

زمانی که بذر رسیده است یا آخر زمستان، قبل از اخرین سرما زدگی، بهترین زمان کاشت آن است.

بذر را کم تراکم بیافشانید و با کود مایع خاک آن را تغذیه کنید. خاکش باید زه کشی شده، مرطوب و البته شخم زده باشد. تا عمق ۲۰ سانتی متری شخم بزنید، سوراخ هایی به عمق یک سانتی متر ایجاد کنید دانه را در آن ها قرار داده و رویشان نیم سانتی متر خاک برگ قرار دهید. کمی آبیاری کنید.

این روش خیلی کم برای تکثیر موگه استفاده میشود چون کند است. از ۲ تا ۱۲ ماه جوانه زنی اش در دما ۱۵ درجه سانتی گراد، طول خواهد کشید.

۲- تقسیم ریزوم:

برای کاشت موگه به این روش ابتدا قسمت های سال قبل ریزوم را جدا کنید تا بتوانید جوانه ها را ببینید. ریزوم را به دو قسمت تقسیم کنید که هر قسمت حداقل یک یا دو جوانه داشته باشد. اگر ریشه ها خشک هستند به مدت نیم ساعت آنها را در آب بگذارید تا خیس بخورند.

خاکی را که ریزوم را در آن کاشته می شود، بهتر است متشکل از کمپوست، خاک برگ، هوموس حتماً شخم زده شده و مرطوب باشد.

عمق دقیق کاشت ریزوم مهم نیست، فقط حدوداً آنها را در عمق ۶ تا ۸ سانتی متری بکارید.

ریزوم را در هر جهتی که  بکارید راه خود را به سطح خاک پیدا خواهد کرد. ولی برای اطمینان بیشتر جوری بکارید که سطح جوانه مماس با سطح خاک باشد. بعد از خاک با بیلچه سطح خاک را صاف کنید.

هر زمانی می توانید ریزوم را بکارید تنها نکته مهم این است که خاک را مرطوب نگه دارید. اگر موگه در باغ می کارید که گیاهان دیگر را آبدهی می کنید طبیعتا خاک موگه هم مرطوب خواهد شد ولی اگر در گلدان می کارید، پس از کاشت آبدهی کنید.

درست است که می توانید هر زمانی ریزوم را بکارید ولی اگر دنبال بهترین زمان برای انجام این کار هستید آخر تابستان و در پاییز بهترین زمان است. موگه تا بهار سال بعد خود را نشان دهد. نکته ای که هست سه سال از کاشت تا گلدهی آن طول خواهد کشید. پس اگر می خواهید در سال اول گلدهی داشته باشید ضخیم ترین جوانه که سه ساله است را بکارید. (با توجه به اینکه جوانه ها در هر سه سال متفاوت خواهند بود.)

اگر در فضا خارجی می کارید، سرمایی که لازم است را خواهد داشت. ولی اگر در فضا داخلی می کارید حتماً دما را خنک، حدود صفر درجه، نگه دارید.

حداقل هر ۵ سال یکبار از روش تقسیم موگه استفاده کنید تا رشد گیاه همچنان قوی باقی بماند.

کاربرد:

گل برف

کاربرد زینتی:

 موگه به دلیل رایحه دل انگیز و این قابلیت که به خوبی پوشش دهنده زمین است، در موارد زیر استفاده میشود:

۱- در باغ های جنگلی،

۲- در باغ هایی که نگهداری کمی از آنها می شود،

۳- در rock garden (باغچه های کوچکی که در آن سنگ های بزرگ و کوچک و گیاهانی که مراقبت زیادی نیاز ندارند، به کار رفته است.)،

۴- در مرز و حاشیه ها،

۵- در Beds(باغچه های خیلی کوچک احاطه شده با سنگ، بتن… تا ارتفاع حدود یک متر)،

۶- و به عنوان گل شاخه ای،

 بسیار استفاده می شود.

کاربرد دارویی:

موگه به طور کل در موارد بیماری های دریچه قلب و درد قلبی، حساسیت عصبی، ضعف اعصاب، تشنج، سرگیجه، سکته، صرع و ورم، استفاده دارویی دارد. این گیاه ادرار آور، ضد یبوست، تقویت کننده و همه قسمت هایش ضد اسپاسم، تهوع آور، تب بر، آرام بخش است.

استفاده از موگه برای بیمارانی که دوران نقاهت بعد از سکته مغزی را می گذرانند، به خصوص آنهایی که برگشت توانایی صحبت کردنشان کند است، موفقیت آمیز بوده است. همچنین آرام کننده اعصاب و کاهش دهنده فشار خون بالا است.

از موگه دارویی به نام convallatoxin  ساخته شده  است که در موارد بیماری قلبی حاد و مزمن، ازش استفاده می شود.

زنبق دره دارای شهرت زیادی در گیاه پزشکی به علت درمان مشکلات قلب است؛ چون شامل گلیکوزیدهای کنوالانین و convallamarin که نیرو بخش هایی قدرتمند قلبی و دیورتیک هستند. خاصیت درمان بیماری های قلبی شامل همه قسمت های این گیاه می شود.

گل و ریشه این گیاه حاوی گلیکوزیدهای مشابه دیژیتال است که مدل خفیف تری از آن به حساب می آید و در درمان بیماری های درچه های قلبی، ضعف و ناتوانی قلب، ورم و مشکلات ریوی مزمن مفید است. گلیکوزید همراه با پیاز دریایی، درمان موثر تر و امن تری از دیژیتال خواهد داشت.

 دیژیتال در بدن و طی یک دوره طولانی درمان ممکن است به قلب آسیب بزند. اما این ترکیب از پیاز دریایی (Urginea maritima)   تجمعی نیست بلکه ملایم است. به همین دلیل برای بیماران مسن تر، امن تر است و در کل به عضلات قلب آسیبی نمی زند.

موگه همچنین شامل ساپونین اسید convallaric، آسپاراژین، و فلاونوئیدها هم است.

زنبق دره تحریک پذیری بیش از حد عضله قلب را بدون افزایش مقدار اکسیژن مورد نیازش، به طور کار آمد، کاهش می دهد. قلب را به تپش آرام تر، منظم و کارآمد تر، تشویق می کند. در همان زمان آسپاراژین آن حجم خون و فشار خون را کاهش می دهد.

از این گیاه می توان پمادی ساخت برای رماتیسم و درد نقرس و همچنین از ریشه آن پمادی برای درمان سوختگی و درمان بافت هایی که سطحی آسیب دیده، ساخته شده است.

موگه جزو گیاهان بالقوه سمی است، بنابراین؛ آن را هرگز نباید بدون مشاوره تخصصی استفاده کنید. اغلب این گیاه را همراه با میوه گونه های زالزالک تجویز می کنند.

زنبق دره معمولاً زمانی برداشت می شود که گل دارد و می تواند برای استفاده های بعدی خشک شود، هر چند زمانی که تازه  است، قوی تر  است. آن ها را جداگانه برداشت کنید.

مباحث اضافی:

گل برف

میوه گل برف

هشدار ها:

هشدار شماره یک: همانطور که گفته شد موگه سمی است و به دلیل داشتن three glycosides; convallarin, convallamarin, and convallotoxin. Convallotoxin باعث نارسایی قلبی، کاهش ضربان قلب، نامنظم شدن ضربان قلب می شود. همچنین به دلیل داشتن saponins باعث مسمومیت گوارشی می شود.

از علایم مسمومیت آن که توسط خوردنش حتی به مقدار کم حاصل می شود، می توان به موراد زیر اشاره کرد:

۱- دل درد

۲- استفراغ

۳- کاهش ضربان قلب

۴- تاری دید

۵- خواب آلودگی

۶- خارش و قرمزی پوست

هشدار شماره دو: موگه به علت اینکه سریع رشد و گسترش پیدا می کند، مهارش سخت است. به همین دلیل به عنوان علف هرز هم شناخته می شود. خیلی کم پیش می آید که موگه را به حال خود بگذارید و به گیاهان دیگر باغتان آسیب نزند.

بهترین روش برای آنکه بتوانید جلو گسترش سریع آن را بگیرید این است که خاک را بکنید و سه تا از جوانه های ریزوم که نقش مهمی دارند را از ته قطع کنید. توجه کنید که اگر خوب نکنید دوباره ریشه ها راه خود را به سطح زمین پیدا خواهند کرد.

با توجه به اینکه بعد از کاشت و رشدش، دیگر برای مهارش دیر است بهتر است پیشگیری کنید تا درمان.

قبل موگه حتما در شرایطی بکارید که بدانید برای گیاهان دیگرتان مشکلی به وجود نمی آورد مثلا بهتر است در rising beds بکاریدش.

حتی اگر اطرافش نرده بگذارید، باز هم ریزوم ها راه خود را از زیر خاک پیدا خواهند کرد و به آن طرف نرده خواهند رفت. ولی می توانید با بیلچه هایی که لبه تیزی دارند ریزوم ها را مدام در مرز محیطی که کاشتید اش، ببرید.

همسایگانی که برای موگه انتخاب می کنید مهم است. بهترین حالت این است که گیاهانی را انتخاب کنید که از نظر نگهداری مانند خودش باشند.

بهترین زمان چیدن موگه، وقتی است که که نیمی از گل ها باز شده اند و رنگ سبز خود را از دست داده اند. در دمای ۰ تا۱ درجه سانتی گراد آن را دو تا سه هفته و در دما ۲ درجه سانتی گراد آن را یک هفته می توانید نگهداری کنید.

اگر می خواهید در باغتان پروانه ها و پرنده ها را فراخوانید می توانید موگه را بکارید چون برای پروانه ها، زنبور ها، پرنده های آوازه خوان جذاب است.

 

معرفی گیاه رازیانه

گیاه رازیانه Fennel

معرفی گیاه رازیانه Fennel

گیاه رازیانه و معرفی این گیاه

معرفی گیاه رازیانه

کشت بذر گیاه رازیانه :

مستقیم ؛ جوانه زنی بذر 12 تا 18 روز  و دمای 50 تا 70 فارنهایت

عمر بذر: 2روز

خاک: با زهکشی مناسب

نور: نیاز به نور کامل

بذر: 10تا 12 بخشی

نهال: 10تا12 بخشی

روز تا برداشت: 100 روز

رازیانه بومی منطقه مدیترانه است، اما امروزه در سراسر جهان کشت می شود. این یک گیاه چند ساله معطر است که درارتفاع حدود 150 سانتی متر رشد میکند ، دارای رنگ سبز تیره، برگ چرمی، گل های زرد چتری و کوچک، دانه بیضی شکل است که در پاییز جمع آوری میشود.

ساقه های بلند شبیه به کرفس دارد و اغلب به عنوان سبزیجات مصرف می شود، در حالی که برگها و دانه ها برای عطر و طعم غذاها استفاده می شوند. اگر چه طعم و عطر رازیانه گاهی با انیسون و یا شیرین بیان اشتباه گرفته میشود،این گیاه در واقع مرتبط با زیره است. رازیانه یکی ازقدیمی ترین گیاهان  کشت شده و بسیار با ارزش برای رومیان است. رزمندگان ازآن برای حفظ سلامتی وبانوان برای رفع چاقی استفاده میکردند.

معرفی گیاه رازیانه

رومی ها براین باورند که مارها شیره گیاه را برای بهبود فعالیت پلینی بینایی خود میمکند،  این گیاه برای “تاری دید انسان”توصیه می شود.این یکی از نه گیاهان مقدس آنگلوساکسون بود. شارلمانی اعلام کرد وجود این گیاه به دلیل خواص درمانی آن در هر باغ ضروری است.. در نام یونانی آن ماراتن ، به معنی “به رشد نازک.”است. این نام به دلیل شهرت این گیاه برای کم کردن وزن به آن داده شد. در قرون وسطی درطول مراسم کلیسا، ازدانه های آن برای توقف صدای معده استفاده میشد.

استنشاق گیاه اغلب راهکاری برای درمان اختلالات تنفسی بود.ددر لاکنونجا متن نوشته دارویی قرن دهم آنگلوسکسون توصیه شده که رازیانه و هاسوک (علف یا نی بوریای خشک ) و پنبه را با هم در جایی که باد می وزد بسوزانید و همچنین توصیه میکند طبیب به بیمار بخار متصاعد کند.این مشابه استفاده بومیان آمریکا ازمکان عرق ریزی یا سونا مدرن است، که در آن گیاهان بر روی سنگ داغ برای   افزایش فرایند بخار دهی  قرار داده میشدند.

راهنمای رشد

نکات رشدی گیاه رازیانه

معرفی گیاه رازیانه

تعیین محل یک  باغ با قرار گرفتن  کامل درمعرض آفتاب و دارای خاک با زهکشی خوب بعد ازآخرین سرمای منطقه خاک عمیق و غنی شاخ و برگ حساس تولید می کند. اضافه کردن کود معمولی و یا مالچ اگر برای غنی سازی خاک مورد نیاز است. راهنمای کاربرد آن را مطالعه کنید.

بذرهای بزرگ 30 سانتی متر مجزا که باید با 1 سانتی متر  از خاک پوشیده شود.برای کشت ردیفی،ردیفهای کاشت مجزا با فاصله 90 سانتی متر  از هم  مناسب هستند. تا زمان ظاهر شدن جوانه ها آبدهی به خاک با  نازلهای کوچک اسپری تنظیم میشود، معمولا بین 1 تا 2 هفته، پس از آن یک یا دو باردرهفته آبیاری مورد نیاز است. به چوب بستن گیاهان رازیانه در مکان های بادی وقتی که 40سانتی متر  ارتفاع دارند،برای برخی از گیاهان وقتی به ارتفاع 90 سانتی متر تا 120 سانتی متر  میرسند. مالچ 10 سانتی متر بر روی گیاه برای حفاظت زمستانه با شاخه های همیشه سبز ، برگ درختان و یا نی.

نگهداری گیاه رازیانه

معرفی گیاه رازیانه

برای رسیدن رازیانه به بلوغ به طور کلی در حدود 100 روز زمان لازم است. رازیانه خودکاشت است، اما شما می توانید طرح خود را با خرید بذر و یا ارقام کوچک فقط در حد خزانه آغاز کنید رازیانه به خاک لومی خیلی غنی برای رشد نیاز ندارد. تنها  نیاز آن این است که در خاکی با زهکشی خوب کاشته شود. کاشت رازیانه درخاک غنی وحاصلخیز توصیه نمی شود، زیرا این گیاه اگرزیاد تغذیه شود مقدار زیادی از روغنهای معطرو طعم خود را از دست خواهد داد. مراقب باشید گیاه رازیانه از سایر گیاهان در باغ فاصله داشته باشد،چون دگرگرده افشانی انجام میشود، که نتایج خوبی نخواهد داشت. به جای آن در گلدان به دور از طرح باغ، و یا حداقل در پشت باغ قرار دهید.رازیانه دارای ریشه مسقیم و بلند است.

راهنمای برداشت

معرفی گیاه رازیانه

اگر رازیانه را برای بذر آن پرورش میدهید،رازیانه حدودا در اواخر ماه مرداد بالغ میشود. برای اطمینان از رنگ قهوه ای روشن بذرها آنهارا از نزدیک ببینید، اما چتر نباید ظاهرشده باشد. یک روش خوب برای برداشت پوشاندن تور در اطراف چتر و سپس قطع ساقه است.

ذخیره بذر

معرفی گیاه رازیانه

برای خشک کردن آنرا آویزان کنید و زمانی که بطور کامل خشک شد،برای خارج کردن بذر ساقه آنرا روی یک سطح سخت با دست مالش دهید. کاملا مطمئن شوید که دانه قبل از ذخیره سازی در یک ظرف محفوظ از هوابه طور کامل خشک می باشد.

منبع

نویسنده: ثریا قمی